Afdrukken
hommel2
Pexels 
 
Zij is haar eigen vrachtvliegtuig van lucht
om vaart te krijgen in het visioen,
dat haar voortdurend vergezelt. Haar vlucht
is barstensvol gewicht om het seizoen
dat telt te innen. Geef het haar te doen:
een vacht te torsen, of ze onder tucht 
voor vroeger naakt de last draagt van fatsoen.
Een wonder, dat zij naar de winter zucht?
 
Zij is de laatste telg, zoals zij vliegt
als een verdreven keizerin gekleed,
van een onwerelds tijdperk al op slot
waar niemand de finesses meer van weet,
de rechtstreekse beschermeling van God
die in zijn hand zijn trouwe hommel wiegt. 
 
 
Uit Koos Geerds: Insekten gedichten (De Arbeiderspers, 1994)
We feliciteren Koos Geerds die vandaag jarig is!  
We danken hem voor de toestemming dit gedicht hier te mogen plaatsen.