Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft


De witte Sneeuwklok aan het eind van haar Latijn
Is zichtbaar drachtig van met zaad gevulde koppen
De Blauweregen zwaar van honderdduizend knoppen
Ontluikt haar ogen in een waas van blauw satijn

De Rododendron staat op barsten van het paars
En de Hortensia bebladert teer haar stokken
De Schoenlapplant ontdoet zich van haar wintersokken
En steekt haar voeten in een purp’ren voorjaarslaars

Dan krimpt de wind en ieder grijpt weer naar zijn wanten
De kou slaat toe en nachtvorst rijpt op plant en struik
De thermometer maakt een diepe steile duik
En hagelstenen springen op naar alle kanten

Maar wees gerust, zo’n koustuip is van korte duur:
De zon haar noorder declinatie groeit per uur


Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Samson

Rusland: Wladimir Poetin naar de stembus
Nederland: PvdA-jongeren gaan massaal voor Diederik Samson

Simson

Een zonnekind is hij, een held, een grote vechter
Een stoere heerser met de mond en met het zwaard
Die in de felle strijd zijn lauweren vergaart
Doch zelden uitblinkt in de rol van vrederechter

Het morrend volk stoomt op in voor- en tegenstemmen
Met lede ogen kijkt men naar de hanenstrijd
Geen socialistisch vuur; de idealen kwijt
In neoliberaal moeras kan men niet zwemmen

En zie: daar staat hij in de voorhof vastgebonden
Met kettingen verroest en schimmeltouw vergaan
Hij rukt en trekt maar de pilaren blijven staan
Dan wordt hij onder hoongelach naar huis gezonden

Een laatste Hercules in woord en in gebaar
Maar wat aan hem ontbreekt: die zeven lokken haar

Koop koop koop