Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Men zat gezellig, zondagmiddag, zonnig in de suite,
de dames Groen die breiden samen aan een wollen sjaal,
de dominee was na de dienst ontboden op visite,
het schaap Veronica dat las een boek, een reisverhaal.

Ha, zei Veronica, ik heb het altijd ergens wel geweten,
ik kom als schaap niet hier maar van daarginds heel ver vandaan,
want ooit heb ik in hoge woeste landschappen gezeten …
Ach, riep de dominee, u komt dus werkelijk van de maan?

Zeg dominee, u moet het arme schaap toch niet zo plagen,
de dames Groen die breiden ondertussen vruchtbaar door,
juffrouw Veronica heeft existentiële vragen,
dan bieden wij haar welbeleefd ons luisterende oor.

Ik lees hier, zei Veronica, met blosjes op haar wangen,
van de Faeröer, ‘t schapeneiland, mijn geboorteland!
Ik krijg opeens een groot en sterk verhuisverlangen,
ik weet het zeker, later word ik schaap en emigrant!

Je hoorde in de suite liefst een viertal naalden vallen,
de dames Groen verstijfden, werden bleker om de mond,
de dominee die wreef onder zijn bril over zijn wallen,
ze sputterden: Maar hier, bij ons, is uw geboortegrond!

Veronica riep proestend: Zo, dat was toch wel touché!
Wie wil er nog zo’n lekker bokkenpootje bij de thee?

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Gedachtenloos

 

Ze kennen niet de menselijke maat:
De bouwkunst is gevoelloos en steriel
Ik waag me maar voorlopig niet meer buiten
 

Die lieden met hun grijsgeruite kiel!
Kan iemand deze onbenullen stuiten?
Gun architecten toch een tijdig graf!

Een rol papier, verdeeld in nette ruiten
Daar knippen ze maar weer een meter af
Waarna er weer zo'n rottig bouwsel staat

God: geef ze voor hun rotsmoes geen vergeving!
Die luidt: 'Een dialoog met de omgeving'


Uit Het pak van Sjaalman: 'Over bouwkunde, als uitdrukking van denkbeelden.'