Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Vijftig tinten

Ik lag bij Schoonoord, ach, de naam alleen,
en in het prachtige Klazienaveen
met deernes in het hoge gras te vleien;
je kunt er onbekommerd buiten vrijen.

Weer voel ik die roodharige uit Gieten,
ze had ronduit de allermooiste tieten.
Die blonde schone uit Exloermond
met wulpse paardenstaart, en wat een kont!

En dan die meid die alsmaar hoger gilde
vlak voor ze klaarkwam onder Hoogersmilde,
of hoe mijn stevig lid was leeggesmolten
van ’t pijpen door dat geile ding uit Holthe.

Helaas, het blijft slechts bij een stijlfiguur,
ik vrij ook niet, laat staan in de natuur,
kom zelfs nooit buiten door mijn handicaps,
maar Drenthe is best mooi, op Google Maps.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De Pats (Ben voorkeursgedicht)

Naam: Patsi Willekes
Bijnaam: de Pats
Nationaliteit:  Nederlands
Geboren: 21 december 1928 Amsterdam, Nederland
Overleden: 26 oktober 2005 Fortaleza, Brazilië

Patsi Willekes is een wielrenner die zes jaar lang tot de smaakmakers van het dan zeer bloeiende Amsterdamse wielrennen behoort. Hij is een groot talent zowel op de weg als op de baan, maar heeft geen goed gevoel voor het beroepsrennen. Hij kan niet langdurig en doelgericht met iets bezig zijn. Hij is een man die enerzijds hunkert naar geborgenheid en liefde, maar anderzijds steeds terugschrikt voor de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt. Hij krijgt honderden relaties over de hele wereld en iedere vrouw is direct de ware voor hem met wie hij de rest van zijn leven wil doorbrengen. Maar als het te dicht bij hem komt krijgt hij het Spaans benauwd en maakt hij de pleiterik, zoals ze dat in Amsterdam zeggen. Willekes is 77 jaar geworden.

De Pats

Het leven is een grote oceaan,
je weet van voren never waar je landt:
nu spoelt jouw doodsbericht hier bij mij aan.

Een goeie gozer maar een rare klant:
de onrust in je toges bleef maar gloeien,
je hebt veel schepen achter je verbrand.

Dàn vond je weer een vrouw die leek te boeien:
je maakte haar het hof en haast tot bruid,
je voelde in je ziel de liefde bloeien;

dàn kwam de schrik, je hield het niet meer uit.
De pleiterik, het was niet te vermijden:
die vrouwenogen prikten in je huid.

Je bent wel minstens honderd keer gescheiden.
Gelukkig dat je retehard kon rijden.

 


 

Koop koop koop