Het is als het verslapen van de geest,
stel ik mij voor. Een ondertiteld dromen
van wat er was en wat wellicht zou komen,
een carnaval van beelden. Als een feest.

En wat voor één! Een optocht van fantomen
waarin je eindeloos de lippen leest
van iedereen die hier ooit is geweest,
waarvan nooit meer een teken is vernomen.

Maar dit is een parade zonder woorden
en nergens klinkt muziek of hoorngeschal.
Men danst met knekels op een dodenbal.

Je schreeuwt vergeefs, verstomd, je eigen naam.
Er is geen god of liefde die het hoorde.
Intens geleefd. En dan de poppenkraam.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Kerstleed



Ik voel de treurnis in mijn lichaam komen
zodra de kerstboom in de kamer staat
en warme tranen uit mijn ogen stromen,
die sporen trekken over mijn gelaat.

Mijn droefenis is niet meer in te tomen,
het plaagt mij als een onontkoombaar kwaad.
Ik voel de treurnis in mijn lichaam komen
zodra de kerstboom in de kamer staat.

Vanwaar, vraagt u zich af, die waansymptomen?
Ik zeg het u, het komt door het gebraad
dat eerdaags in de hete oven gaat.
Van mijn konijn wordt nooit meer iets vernomen.

Ik voel de treurnis door mijn lichaam stromen
zodra de kerstboom in de kamer staat.