Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Aan mijn arm een bloemenmandje
pluk ik bloemen in de mei
Op mijn blote voeten dans ik
door Boer Bartels lentewei

Neuriënd groet ik de vlinders
in mijn jurk van witte zij
aai ik hommeltjes en kevers
dartel langs een honingbij

Haasjes spelen voor mijn voeten
en kijk aan, wat zie ik hier?
Door Boer Bartels losgelaten
rent daar een enorme –


Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dat het ooit voorbij zou gaan

ze ziet zichzelf weer in de schouwburg
op vaders arm, de drukte, het geroezemoes
weer thuis strijkt moeder stil wat kleren
één koffer maar, alleen voor haar?
 
wij komen later schat, toe ga nu maar
 
ze had gewacht op later, bleef alleen
en wist niet beter dan
 
dat het ooit voorbij zou gaan
 
hij ziet zichzelf weer in de lange rij
een jochie nog, en hoort weer elk woord
dat zijn vader zei
toe jongen, smeer ‘m als je kan, doe ‘t voor mij
 
ik zie je later, toe ga nu maar
 
hij had gewacht op later, bleef alleen
en wist niet beter dan
 
dat het ooit voorbij zou gaan
 
nu, zoveel jaren later brandt nog steeds
de pijn van het verlaten zijn
de loden lucht draagt maan noch ster
alleen het donker fluistert
 
dat het nooit voorbij zal gaan