Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Ik was al veel te lang alleen
Ik voelde mij nog nooit zo slecht
Met witte mannen om mij heen
Want zij had mij vaarwel gezegd

Ik voelde mij nog nooit zo slecht
Ik heb met alles hier gegooid
Want zij had mij vaarwel gezegd
En dat verwachtte ik dus nooit

Ik heb met alles hier gegooid
Totdat de dokter zei "Neem mee!"
En dat verwachtte ik dus nooit
Want verder was ik toch oké?

Totdat de dokter zei "Neem mee!"
Was ik me van geen kwaad bewust
Want verder was ik toch oké?
Ik had alleen gebrek aan rust

Was ik me van geen kwaad bewust
Toen men mij in een dwangbuis smeet?
Ik had alleen gebrek aan rust
Ofschoon ik dingen niet meer weet

Toen men mij in een dwangbuis smeet,
De witte mannen om mij heen
Ofschoon ik dingen niet meet weet,
Ik was al veel te lang alleen

Lees ook dit artikel.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De Schreupel & de Friep


 
Op een woensdag in de winter
zei de Schreupel tot de Friep:
‘Lieve help, er zit een splinter
in het knargje van mijn kniep!’
 
Fluitend greep de Friep een leupel
(want hij was een handig tiep)
maar de Schreupel kon geen bloed zien
dus die deed alsof hij sliep.
 
‘Zet je schrap! Nu even bukken...
Eén twee drie!’ – en met een zwiep
vloog de splinter uit het knargje,
in het neusgat van de Friep.
 
‘Au! Hatsjiep! Hatsjoep! Hatsjiep!’
En de Schreupel kreeg de leupel
in vijf stukken op zijn kniep
waardoor hij die hele winter kreupel liep.
 
 
(Uit Er zit een feest in mij, Querido’s Poëziespektakel 5, 2012 - zojuist herdrukt)
 

Koop koop koop