Wij blanke vrouwen van het multiculturele
bijeen in het theater van Johannes Veeger*
doen politiek correct en hopeloos integer
terwijl we blij op Afrikaanse trommels spelen.

Intussen broeit de stille wens het bed te delen
met, heerlijk lijkt ons dat, een woeste wilde neger.


Margje van Lunteren**


*Johannes Veeger liet in de jaren vijftig als pastoor van het Twentse Hertme een openluchttheater bouwen voor de Passiespelen. Op 6 en 7 juli aanstaande wordt er voor de 25ste keer het Afrikafestival gehouden.
**Margje van Lunteren liet na de 24ste editie haar dagboek achter in een negerhut.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Op leeftijd



Tel ik straks zeven kruisjes? O wat oud!
Ik zet de bloemetjes nog dolgraag buiten
en voel me verre van verdord en koud
al hoor ik nooit een man meer naar me fluiten.

Toch zijn mijn oren goed, ik kan ze sluiten:
wat ik wil horen hoor ik, verder niet.
Vaak kijk ik vergenoegd in spiegelruiten –
maar dat doe ik uitsluitend onbespied.

Ik ben nog lang geen stramme zielenpiet
en lonk zelfs hooggehakt, in hippe kleren
naar wat aan zoveelplussers overschiet.
Helaas zien zij dat niet, de leuke heren.

Uit angst het flirten té vroeg af te leren
maak ik sinds kort op hele kleintjes jacht,
ook hen wil ik met knipogen charmeren.
Met groot succes: haast elke baby lacht!

Maar toen een toch best knappe opa dacht
dat ik met hém, niet met die uk, wat wilde
en hitsig vroeg: kom jij bij mij vannacht?
Hoe ik toen plots tot oude tang verkilde!