Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



De liefde komt, de liefde gaat,
ze kent geen plan, ze is rebels,
geen vogel die zich kooien laat,
ze palmt je in, ze maakt je hels.

Het maakt niets uit, je lach of traan,
hoe mooi je praat, hoe stoer je zwijgt,
al heb je nooit je best gedaan,
toch maak je kans dat jij me krijgt!

De liefde heeft zigeunerbloed,
geen wet dicteert wat ik besluit.
Wie mij negeert, die kijkt niet goed,
hou ik van jou? Kijk dan maar uit!

En als je denkt, nu zit ze vast,
dan wiekt ze op, en hup, verdwijnt,
zo grillig als het vogels past,
tot ze verrast en weer verschijnt!

Haar spel bedwelmt zo lang je kijkt,
ze fladdert nee, ze fladdert ja,
ze lacht en lonkt, ze wenkt en wijkt,
maar waag je kans en jaag haar na!


(Oorspronkelijke tekst is te vinden op het Forum. Na vier mislukte pogingen kopiëren en plakken geeft de redactie het vloekend op.) 



Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Bij het afscheid van een weerman



Hij kon het saaiste weer nog spannend maken
En keek er doorgaans ook zo vrolijk bij.
Kwam er een lagedrukgebied langszij
Dan zag je hem vaak opgewonden raken.

Hij was voor vele kijkers als een baken
Die ook bij dichte mist of woest getij
Met veel gebaren en een woordenbrij
Een helder beeld gaf van de stand van zaken.

Het weer, helaas, zal nooit zo leuk meer zijn
Nu Erwin van de beeldbuis gaat verdwijnen.
Zijn afscheid doet ons Nederlanders pijn.

Zal zonder hem de zon nog wel gaan schijnen?
Of wint het noodweer meer en meer terrein
En jaagt het ons voorgoed in de gordijnen?