Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Daar zijn ze dan, ze hangen in het Rijks,
dit heeft daar iemand kranig doorgedreven.
Nu trekken deze Rembrandts veel bekijks,
de aankoophindernis bestond maar even.

De afgebeelden zijn niet hoogverheven,
geen dode adel, paap of dominee,
maar Oopje en haar man zijn nog in léven,
want Rembrandt zag symbolen in die twee:

geluk en welvaart, gul door God gegeven,
vol trots getoond door bruidegom en bruid,
als haalbaar loon voor vlijt en werkzaam streven.
Dit was de Gouden Eeuw ten voeten uit.

Wel blanke vlijt, dat ziet Sylvana zó.
Zij hangt ze liefst in Paramaribo!


[De schilderijen komen overigens pas op 1 juli in het Rijksmuseum.]

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Distel




De poëzie is uit mijn lijf gekropen:
te vaak te lang, te veel te laat gewerkt.
De werkstroom heeft het andere verzopen.
Het mooie in het leven werd bezerkt.

Een oogklep hield mijn wijde blik beperkt.
Op hol geslagen bleef ik verder lopen.
Ik heb het eigenlijk niet eens gemerkt.
Mijn brein stond voor geen and’re prikkel open,

totdat er tussen scheefgezakte tegels
een klein maar dapper puntje groen ontspruit,
een distel die zich opmaakt voor de bloei.

Ik weet het wel, ’t is tegen alle regels,
dit moet er met de voegenkrabber uit,
maar ik bedenk me tien keer voor ik snoei.

Koop koop koop