Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



  • De Nederlandse poëzie
    stelt niet veel voor. Al jarenlang
    zijn onze dichters o zo bang...
    met metrum en typografie
    en stijlfiguren aan de gang
    te gaan. Of klink ik nu te wrang?
    Maar ik ken nu een goede schrijver:
    ja, leve dikke Ilja Pfeijffer.

    Het tij lijkt nu wel wat te keren,
    voorbij zijn reeds de donk’re dagen,
    want Pfeijffer schrijft zich vele slagen
    de rondte in om te proberen
    met lusten, listen en met lagen
    de dichters op de kast te jagen.
    Hij schrijft zo naarstig en zo nijver:
    ja, leve dikke Ilja Pfeijffer.

    En nu is daar zijn dikste boek.
    Hij gooide dichters in een pan,
    want koken dat die Pfeijffer kan!
    Diverse dichters zijn er zoek,
    als Elsschot, Reve, Eggink, Jan-
    sen… deed hij zo maar in de ban! 
    Wij roepen dus met alle ijver:
    ja, leve dikke Ilja Pfeijffer.

    De Prins der dichters wil hij worden;
    De Wijs en Schippers, aan de kant!
    De beste dichter van het land,
    de prior aller dichtersorden,
    is Pfeijffer, en met straffe hand
    heeft hij die dichters afgebrand.
    En zelf is hij een echte blijver,
    ja, leve dikke Ilja Pfeijffer!

  • 14:05
     

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Vinkenoog herstelt

Hoewel we het normaal helemaal niet hebben op 'vrije dichters', maken we voor Simon Vinkenoog graag een uitzondering. Zoals je ongetwijfeld weet, is zijn rechterbeen onlangs geamputeerd. Op het hoofdkantoor lezen we dagelijks het laatste nieuws op zijn site. Het is voor zwaarmoedige light-versedichters bijzonder vreemd om te zien hoe ongeloofelijk positief hij met de amputatie omgaat. 

Vanochtend haalden we op het hoofdkantoor met een flinke zak Skunk en een mooie blok rode Libanon herinneringen aan Vinkenoog op. Zo herrinnerde een van onze redacteuren zich zijn gulheid toen er iets voor het goede doel georganiseerd werd. Een ander vertelde glimlachend dat hij door Vinkenoog ooit bij een wedstrijd de grootste dichter van de avond was genoemd. De overige redactieleden knikten instemmend, ook zij hadden dit weleens meegemaakt. 'En toen bij die Red de Paddo demonstratie, toen ging hij ook helemaal los,' juicht een aspirant-redactielid opgewonden. En wat te denken van die ene keer, toen... Inderdaad, het bleef nog lang een ongeloofelijk mooie dag.