Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft



Al liggend in zijn bed vraagt moeders kind
Naar vogels, bloemen, bijen. Ouder
Zijnd en beter wetend hoe de wereld
In elkaar steekt vangt zij aan te liegen
Over mannen, vrouwen, kinderen, liefde.
En bovenhoofds vliegt slaap en dood.

De moeder praat van samen, en de dood
Waakt met de wind en sluier over ’t kind
Dat, wijd opkijkend, nadenkt over liefde
En hoopt dat het ooit ouder
Worden zal—niet meer te hoeven liegen
Over monsters, koektrommels. Zijn wereld.

De nacht valt vlak over de stadse wereld
Buiten de zolder. Zon stierf weer een dood
En laat zijn zuster binnen voor hem liegen—
Een straal verlicht het ledikant en kind
De vrouw ernaast spreekt als bezorgde ouder
Over de zin, het wezen van de liefde.

Maar knijpt een hand, weet ‘dit is liefde’,
Dat zonder god mijn kleine wereld
Doordraait; óók zelfs zonder ouder.
Ze praat, verzint en bant de dood
Weg uit haar leven en haar kind,
Want anders wordt ze gek—het liegen

Tussen moeder en zoon is geen liegen.
De natte kruimels, beddegoed en liefde:
Daarmee wordt de sterkste man weer kind.
De vrouw is veertig. In de wijde wereld
Is voldoende smeerboel tegen dood
En zonder spiegels word je amper ouder.

Het kind zakt weg. Nog vijf minuten ouder
Kijkt zij dan naar haar kind. Geen liegen
Sterker dan de nacht, de duisternis, de dood.
Misschien, denkt zij, ben ik waarin de liefde
Uitblinken kan—is dat het licht der wereld
Het moet—niets mooier dan mijn kind.

Geen mens wordt ouder van de liefde.
Het liegen maakte lelijk als de wereld.
Schoon is de dood, onschuldig was het kind

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Negentig

een Zwitsers uurwerk loopt een leven mee
er komt nog veel meer goeds uit Alpenweiden
een lila koe en nogal blote meiden
vergeet vooral niet Drs. P

zijn dodenrit per snelle arrenslee
de  wolven -ja, het waren barre tijden-
die reizigers als warme hap verbeidden
werd grijsgedraaid (eerst plaat, daarna CD)

nog altijd gaat een veerpont heen en weer
al heeft geborrel akelig  geklonken
(hetgeen betekent dat hij is gezonken)
de woorden echter zinken nimmermeer

al negentig, de veerman wacht met lonken
en op en neer beweegt uw ganzenveer

Ter ere van de negentigste verjaardag van Drs. P publiceert Het vrije vers elke dag een gedicht van een andere light-versedichter. Als het even kan bij een kaart die in zijn geboortejaar '1919' is afgestempeld. Na het laatste vers verschijnen alle verzen met afbeelding in een E-book. Een klik op de lees meer link, zorgt ervoor dat je de kaart en ook de achterkant daarvan te zien krijgt. 
Lees meer...

Koop koop koop