Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



MISS VERSTAND

Ik leg mijn hand schalks op haar bil
ze zegt heel resoluut: ‘Ik wil…

Maar tja, ik ben niet erg gewend
aan vormen van enjambement
en laat mijn hand verlekkerd dwalen
naar wat er verder valt te halen

Dus schrik ik heftig als ze gromt:
…beslist niet dat je aan mij komt!’

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Echt





Ze zijn zo anders. Hij dweept met zijn drumstel
en ramt verwoed hun woning tot een hel.
Zij houdt van stilte, landschapsschoon, zon, kust.
Heeft zij het naar haar zin: in hem raast onrust.

Bij hem moet alles haastig, terasnel,
nooit krijgt ze een fatsoenlijk voor- of naspel.
Zij hecht aan kaarslicht, knus en feeëriek,
hij vindt dat dom gefleem en noemt haar dweepziek.

Al passen ze volstrekt niet bij elkaar,
toch vormen ze al dertig jaar een echtpaar.
Door schrikkelrijm verwerd hun echt tot treurlied:
één baalt terwijl de ander juist geniet!



 

Koop koop koop