Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent







(Milly Cooper (96) oudste prostituee ter wereld)



Ze is niet jong en allerminst nog groen
Haar eens zo blanke huid is aan‘t vergelen
Maar lieve help, wat kun je er aan doen

De oude mond constant op stand citroen
Te dunne benen als rabarberstelen
Ze is niet jong en allerminst nog groen

Een ouwe kloek, geen dartel waterhoen,
Die bezig is een lekker stuk te spelen
Maar lieve help, wat kun je er aan doen

Ze tippelt meestal rond het stadsplantsoen
Geen mannenogen die zich laten strelen
Ze is niet jong en allerminst nog groen

Kapotte rok, een lekke wandelschoen
Verslaafd, verwenst en uitgekotst door velen
Maar lieve help, wat kun je er aan doen

Ze bibbert, ’t is al laat in het seizoen
Een spichtig lijf, geen jas kan dat verhelen
Ze is niet jong en allerminst nog groen
Maar lieve help, wat kun je er aan doen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Schaap Veronica vers

EN? vroeg het schaap Veronica. Hoe vond u de ruïne?
Hoe of de reünie was? antwoordden de dames Groen.
Apart! We stapten als het ware in een tijdmachine
en hupsakee, we waren weer de meisjes Groen van toen.

We hebben heerlijk bijgekletst met al onze vriendinnen
en onze oude handwerkjuf, Sybilla van der Zwam –
maar tegen middernacht kwam er een rare snuiter binnen,
die zei dat hij Henk Suikerbuik was, onze oude vlam!
 
Het was een morsig manspersoon met ongepoetste schoenen;
hij leek geen spat, geen sikkepit op onze knappe Henk.
Dag schatjes! riep hij. Jullie heb ik ooit nog leren zoenen!
En kijk, mijn trui bewijst dat ik nog steeds aan jullie denk.
 
Nou hébben we destijds voor Henk een Noorse trui gebrejen…
We keken nog eens goed en toen herkenden we de wol.
Dus inderdaad, we hebben met die griezel ooit gevrejen!
De prins van onze dromen bleek veranderd in een trol.
 
We zeiden goeienavond en we pakten onze jassen.
Maar Henk, helaas, die moest en zou met ons mee naar de trem.
En laat ie nou in ’t park tegen een conifeer gaan plassen!
We gingen ervandoor, we hadden schoon genoeg van hem.
 
Ze zwegen, want de dominee verscheen met rode rozen,
een knoert van een boeket, zojuist bezorgd door de bloemist.
Verbaasd las hij het kaartje voor (en moest wel even blozen):
Veel liefs van Henk. En sorry dat ik daarzo heb gepist.
 
Dat was dan de ruïne, zei het schaap Veronica.
Toen at ze alle rozen op, met chocoladevla. 

Koop koop koop