Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Kinderversje, opnieuw berijmd 


Een vreemde arme snuiter die liep zoekend in de nacht
Hij had zijn fluit verloren op een stille koude gracht
Hij liep op kale schoenen, in een kuis versleten pak
Zijn fluit was hem ontvallen door een gaatje in zijn zak

Een stadswacht vond de fluit en trok de snuiter aan zijn mouw
En sprak ‘zeg vent, vermoedelijk is deze fluit van jou’

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Weeromslag





 

Het dooit, de ergste koude is geleden,
de weerman schuift de vorstgrens wat opzij.
Mijn voeten komen langzaamaan weer bij
en willen nu de grasmat weer betreden.

Er worden nu geen schaatsen meer gereden.
Met zachte warme regen keert het tij;
weg is de trek in ijs- of sneeuwbalvrij
of in een tocht langs meren of elf steden.

De sneeuw verdwijnt, ik ploeter door de plassen,
mijn hond schudt dikke druppels uit haar vacht
en kijkt me aan terwijl haar snorren druipen.

Ik dacht haar op een uitje te verrassen
doch twijfel nu; ik weet niet wat ik dacht…
Het wordt weer tijd terug in bed te kruipen.

Koop koop koop