Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Het platform gloeit, we horen stil in kilte
Als echo in een gruwelijk contrast:
Het slaan van lijnen langs de vlaggenmast
De voetstap van de dragers in de stilte.

We denken even niet aan de verdoemden
Maar aan de thuiskomst van de ongenoemden.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Bij de dood van The Iron Lady




Al spoot ze liters haarlak in haar haren
En dacht men zelfs dat zij van ijzer was,
Al wist ze met haar mond in een grimas
Als eerste vrouw haar eigen koers te varen

Al was ze nogal machtig vele jaren
En sloeg ze vakbondsleiders met haar tas,
Al hief ze met vriend Reagan graag het glas
En wou ze communisme dood verklaren

Ze wist dat ijzer eens gaat oxideren,
Ze wist dat haar toch op den duur vergrijst
En dat dit met geen haarlak valt te keren

Ze wist dat roem zijn tol een keertje eist
En niemand op vervlogen roem kan teren,
Ze wist dat niemand uit zijn as herrijst.