Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Mijn moeder is alweer mijn naam vergeten
Ze heeft nu geen idee meer hoe ik heet
En wat ik doe dat boeit haar ook geen reet
Haar hersenschors is tot de draad versleten

Je hangt eerst negen maanden aan die vrouw
Ze wast ze strijkt ze vouwt je kleine zorgen

Ze veegt de laatste krullen uit je haar
Tot je beseft: haar leven is straks klaar

Je vraagt je af hoe moet dat met haar, morgen
Een oude dag, een ziekbed of een touw

Oom Alzheimer ving moeke met zijn keten
Ik roep haar naam terwijl ik best wel weet
De wereld om haar heen is obsoleet
Ik heb haar lief maar wil zij mij nog heten?

(Enige gelijkenis met het gedicht mijn moeder is mijn naam vergeten van Neeltje Maria Min berust op louter toeval)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

JC meldt zich bij Petrus



Ja, kijk, zo’n poort daar ken je dan niet door
En daarom staan de mensen op een kluit
Wie buiten staat die kan er dan niet uit
Want wie erachter staat die staat ervoor

Dus eigenlijk moet je je lijn verplaatsen
Zodat je altijd om die poort gaat lopen
Als je niet lopen kan moet je gaan kaatsen
Daarna ligt heel het speelveld voor je open

Ik zou hier dus het speelveld breder maken
Want dan verlies je niet als je gaat winnen
Ik praat wel met je Baas over die taken
Als je opzij gaat ken ik dus naar binnen

Ik hoef geen harp, ik wil alleen een bal
En vleugels had ik bij mijn leven al

Bundels