Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Die grote wolk van wit met gele kuiven
Is elke keer een wonderschoon gezicht
Maar er wordt flink wat schade aangericht
Als weer zo’n dikke zwerm hier langs komt stuiven

Ze zijn niet meer content met zaad en noten
Ze trekken bossen etherkabels los
Als was het slechts een zijden draadje flos
En helpen heel het netwerk naar de kloten

Zo gaat het dus. Elk dier kent zijn belang
En dient de mensheid voor een groter doel
De kabelmaatschappij gaat op de fles

Ik leer vandaag een hele wijze les
Bij mijn gereedschap zit een nieuwe “tool”:
Een geelkuifkaketoe als draadstriptang


Kabel- en telecommaatschappijen in Australië maken de laatste tijd regelmatig extra kosten voor reparaties van doorgeknaagde kabels.

Boosdoener is de grote geelkuifkaketoe, die de fabrikanten steeds vaker tot wanhoop drijft.
Grote geelkuifkaketoes (Cacatua galerita) eten fruitgewassen en knagen op bladeren en boomschors, maar doen zich sinds kort ook steeds vaker tegoed aan netwerkkabels.


Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Een van ons kan het niet mis hebben



Ik stak een groene kaars aan
Zo werd jij, dacht ik, jaloers
Maar dat trok enkel tientallen muggen
Die zetten toen razendsnel koers
Toen nam ik het stof
van mijn slaaploze nacht
En verborg het in jouw kleine schoen
En ik martelde woest toen jouw doorkijkbloes
Die je droeg voor het volk met fatsoen

Ik toonde mijn hart aan de dokter
Die zei: ‘Stop daarmee of ga dood’
Toen schreef hij zichzelf een recept voor
Met jouw naam daarin, levensgroot
Toen vertrok hij lijkbleek naar de bibliotheek
Waar hij las over mij en mijn bruid
En de zuster die zegt: ‘Zijn praktijk gaat erg slecht
En hijzelf gaat ook snel achteruit’

Je werd door een guru aanbeden
Ik studeerde een nacht in zijn school
Hij leerde de plicht van de minnaar:
Gulden Regels zijn slechts een symbool
En na zeer korte duur wist ik, ‘Dit is pas puur’
Toen verzoop hij zichzelf in een plas
Zijn lichaam vergaan, zie ik hier op de laan
Zijn kwijlende geest en grimas

Een eskimo liet me een film zien
Die hij net nog van jou had gemaakt
De stakker stond hevig te rillen
Hij was blauw van de kou en spiernaakt
Hij bevroor want je kleed ging er plotsklaps vandoor
Door de wind en hij werd als een worm
Jij staat in je paleis, in je blizzard van ijs:
Laat me binnen, ik snak naar de storm

11 november 2016, 15.00 -15.45 uur


In de jaren zeventig, tachtig en negentig van de vorige eeuw, en een gedeelte van deze eeuw,  fietste ik dagelijks dronken naar huis, 'One of us can not be wrong' zingend van Leonard Cohen Ik fiets dan langzaam en heb een weemoedige dronk (Als ik uit de stad kwam, werd dit nog gevolgd door 'Story of Isaäc'. Beide liederen waren dan net genoeg om bij het slot precies bij mijn voordeur te belanden).
Mijn eerste opweling na het horen van het overlijden van de oude charmeur was,  in dankbare herinnering aan hem en een lang drankzuchtig verleden, dit lied te vertalen.
Voor het origineel klik hier. 
Ik ben bang dat ik met het laatste gedeelte wel brave burgers uit hun slaap gewekt heb, maar die moesten tegen de tijd dat ik huiswaarts keerde tóch naar hun werk.

Koop koop koop