Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Zo was ik eens in Dokkum aan het raven
De toren glanste in de ochtendzon
Er lag een dooie duif op het beton
Ik keek omhoog, daar vielen er nog zeven
Zo, dacht ik dus, dat heb ik weer vandaag

Maar Bas wat was ook weer je vraag?


---------------------------------------------------------

Ik lag ooit in het Vondelpark te roken,
je weet wel, met veel hasjiesj in zo’n paal,
en iedereen was stoned als een garnaal,
er waren nog geen ziektes uitgebroken.
“Make love, not war” en iedereen was “in”…

Vergeet ik wéér mijn eerste zin.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De dichtgetijden

Hier peest en racet de postmoderne geest:
we moeten dringend dit en instant dat
en altijd weer wat anders dan men had.
Zelfs de Parnassus schoeit op rasse leest.

Geen tijd voor metrum, rijm en vaste vorm,
poëten braken trendy losse flodders,
veelzeggend als met verf gesmeten klodders. 
Het stijlloos vrije vers verscheen, werd norm.

Een leger dichters lijdt zwaar aan de tijd
want vrijheid remt de creativiteit
en verkoop van hun bundels blijft stagneren.

Maar binnenkort zal deze trend wel keren,
de ware muze kan niet zonder wetten:
straks dweept de avant-garde met sonnetten!



Gepubliceerd in De Tweede Ronde, zomer 2005.

Koop koop koop