Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Als wapen tegen zwaar UV-geweld
draag ik twee zwarte glazen voor mijn ogen.
Ik heb me heel de dag nog niet bewogen
en lig met factor vijftig uitgeteld.

Een bladerdak biedt wel bescherming, hoor,
maar houdt met windkracht twee en zonkracht negen
zo’n eigenwijze Celsius niet tegen.
Die eist bij Paulusma een nieuw record.

Met water sproeien heeft totaal geen zin.
De tuin is dor, het gras is overleden.
De zomer komt met bakken naar beneden.
’t Is noodweer en ik zit er midden in.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De tuinman & de dood



De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
laat haren los en schilfer brokken cellen;
mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
verwilderend als slaapkamergeluk.

Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
maar als ik zevenblad de grond uit ruk
Voel ik de lichte steken als ik buk
de voortgang van verval ook al voorspellen.

Twee planten zijn te kruisen met elkaar,
zo expliceerde men de wet van Mendel,
aldus ontstaat een sterker exemplaar...

De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel—
alsof er somtijds, lukraak hier en daar
gewied wordt: straatgras samen met lavendel.