Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

christiaankl
Foto: Elbert Hendriksen
 
Ze zeggen wel dat Frans de taal der liefde is
Dat heb ik op de middelbare nooit gemerkt
Wanneer ik weer een 1 moest incasseren
 
Grammatica – ik had het meestal mis
Al had ik er echt keihard voor gewerkt
Zodat de moed mij in de schoenen zonk
 
Ik zou het later van een meisje leren
– Nu volgt romantische geschiedenis! – 
Mijn durf was groot, mijn woordenschat beperkt
 
Een Frans gedichtje moest haar imponeren
Waarvan ik zelf vond dat het prachtig klonk
Zo ingenomen met mijn poëzie
 
Waarna ze mij een allerliefste glimlach schonk:
‘Ah desolée, j’en n’ai rien compris’
 
Christiaan Abbing won zondag de eerste prijs van het derde kampioenschap lightversedichten. Dit was een van de door hem ingezonden verzen.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Waterstraat

 Mijn wieg stond destijds in de Waterstraat,
Waar aan een slootje mooie wilgen stonden
En wij, gewoon op straat, nog spelen konden;
Soms was het voetbal, soms ook kattenkwaad.
 
Waar nu zo’n rijtje saaie huizen staat
Lag eens een wei waar paarden zich bevonden,
Met schrikdraad waar wij ons soms aan verwondden.
Die straat was Nederland in zakformaat.
 
Nu komen er steeds auto’s doorgereden,
Je ziet op straat al lang geen spelen meer,
De buurman is inmiddels overleden.
 
Soms als ik voor mijn ouders’ huis parkeer
Verlaat mijn geest voor eventjes het heden
En zie ik weer het straatbeeld van weleer.
 
 

Uit de nieuwe bundel Het leven gaat van A tot Z.