Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

ze droomde ooit een briesend paard te zijn
met weelderige wapperende haren
bereden door de dapperste huzaren
zelfs zweep en sporen kregen haar niet klein

zij was een fiere furie vol venijn
die slechts met echte hengsten wilde paren
de zonen van de kudden der Tataren
haar hoofdstel was bedekt met hermelijn

ontwaakt is zij de koets weer ingestegen
bejubeld door de dwaze onderdanen
een rijtoer over star gebaande wegen

uitsluitend haar gedachten slaan op hol
gekortwiekt zijn de vorstelijke manen
de teugels horen bij het protocol

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Poète maudit. Slotwoord



Mijn vingers zoeken houvast in de deken
terwijl een vrouw behoedzaam naar me lacht
en even in 't voorbijgaan wordt er zacht
een hand over mijn oude hart gestreken.

Hier raak ik dus verplicht op uitgekeken:
het ziekenhuis, de liefde, deze nacht.
Nog één keer tover ik met alle macht
vanuit mijn reutelborst een levensteken.

Dan is het tijd de laatste zin te spreken,
zo'n knap citaat vol wijsheid en vol kracht
dat ook na honderd jaar niet zal verbleken.

Men hoort het aan, het droevig nageslacht
en mompelt net nadat ik ben bezweken:
wel aardig maar we hadden meer verwacht.

Bundels