Natuurlijk, dacht ik, Emily! Allicht!
Maar Johan Friso trok van leer, verbeten
Nu hij door mij de troon wel kon vergeten
Je denkt toch niet aan die jaloerse ‘nicht’

Ik was maar amper in de koets gezeten
Of heel mijn darmenstelsel werd actief
Toch nam de prins mijn winden maar voor lief
Want hij liet mij zijn moeders koolsoep eten

Terwijl de zon zich boven ons verhief
Begon de panty in mijn kruis te scheuren
Van mijn gekrab – de jeuk bleef echter zeuren -
En bracht een kriebelhoest veel ongerief

Ik had het zwaar met Murphy’s Law te stellen
En dacht nog even Apeldoorn te bellen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Peter



De laatste prent die maakt hij strakjes boven
Een lange rij, een lommerrijke laan
Je ziet twee mannen naar zijn uitvaart gaan
Als laatsten zijn ze achter aangeschoven

En verder hoeft hij weinig uit te leggen
Een fluistert zacht: 'Ga jij ook nog wat zeggen?'