Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: samenwonen

samenwonen 9 maanden 4 dagen geleden #1

Samenwonen

Ik word getolereerd als onderdaan
Als ik tenminste op gezette tijden
Een maaltijd voor de dame blijf bereiden
Die zij soms wuft aan zich voorbij laat gaan

Wanneer het smaakt, kijkt ze me minzaam aan
Wat even tot het misverstand kan leiden
Als zou er in het leven van ons beiden
Toch iets van gelijkwaardigheid bestaan

Maar wee, wanneer de thuiskomst is vertraagd
En ik als inbreuk op de rituelen
Niet langer vatbaar lijk voor haar bevelen

Dan duurt het uren tot het haar behaagt
Na enigszins hysterische taferelen
Zich weer bij mij op schoot te laten strelen
Laatst bewerkt: 9 maanden 3 dagen geleden door Otto van Gelder.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

samenwonen 9 maanden 4 dagen geleden #2

  • Wim Meyles
  • Wim Meyles's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • taalhumorist
  • Berichten: 699
  • Ontvangen bedankjes 684
Mooi, zoals je poëzie in alledaagse dingen weet te vinden, Otto!

Wat mij betreft, laat je de inleidende tekst 'Over het leven met een kat' weg, vanuit de gedachte 'Show don't tell'. Ik zou het mooier gevonden hebben om zelf te ontdekken dat het om samenwonen van mens en kat gaat in je gedicht.
www.wimmeyles.nl

Nieuwste boek: Ik dicht plezier
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.125 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Onuitgesproken

Ik wacht tot mijn vriendin weer bij mij op de stoep zal staan
Het was nog middag toen wij zwijgend in de kamer stonden
Ik lig in bed, ik lees een strip, mijn leeslamp die staat aan
Ik tel al sinds het twaalf uur is geworden de seconden
Ze vroeg me, is er iets, ik zei, wat zou er moeten zijn dan?
en hoopte dat zij zeggen zou wat ik niet had gezegd
Ze lachte en ik lachte terug, daar had het alle schijn van,
Ze wierp me nog een handkus toe, ik dacht: ze meent het echt

Ze duwt me van zich af wanneer de wereld aan haar trekt
en houdt me vast zodra diezelfde wereld haar laat vallen
Ik doe precies hetzelfde, alles aan ons huisje lekt
Een lijden lijd je nooit alleen, je deelt het met z'n allen

Ze heeft me net gebeld, ze neemt vannacht de laatste trein
Ik antwoord alsof ik gezond heb tussen zonnebloemen
Mijn god, wat ga ik ver om niet alleen te hoeven zijn,
Of is dat wat de mensen, als het goed gaat, liefde noemen?
Nee, liefde is een dier, onzichtbaar groeiend langs een meetlat,
En pas als het volgroeid is toont het zich als leeuw of schaap
We moeten praten, zou ik moeten zeggen, maar ik weet dat
als zij in bed kruipt en me kust, ik doe alsof ik slaap

Bundels