Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: geheugennood

geheugennood 1 maand 4 dagen geleden #1

Weer eens een vrolijk vers uit het noorden.

Geheugennood

Laatst kwam ik ernstig in geheugennood
en stuitte op mij onbekende lagen
toen er een oude kennis op kwam dagen
van wie ik zeker meende: hij is dood.

Gelukkig dat de taal een uitweg bood,
ik stelde hem wat algemene vragen
waarmee ik een gevoel van onbehagen
behoedzaam buiten de ontmoeting sloot.

Sindsdien vrees ik de schok van het moment
waarin er iemand plotseling verblekend
naar mij toe kijkt, hetzelfde ogenblik

waarin ik deelgenoot word van zijn schrik
omdat ik weet wat die voor hem betekent:
Hij zag opeens een dood gewaande vent.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.136 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Schaap Veronica vers

EN? vroeg het schaap Veronica. Hoe vond u de ruïne?
Hoe of de reünie was? antwoordden de dames Groen.
Apart! We stapten als het ware in een tijdmachine
en hupsakee, we waren weer de meisjes Groen van toen.

We hebben heerlijk bijgekletst met al onze vriendinnen
en onze oude handwerkjuf, Sybilla van der Zwam –
maar tegen middernacht kwam er een rare snuiter binnen,
die zei dat hij Henk Suikerbuik was, onze oude vlam!
 
Het was een morsig manspersoon met ongepoetste schoenen;
hij leek geen spat, geen sikkepit op onze knappe Henk.
Dag schatjes! riep hij. Jullie heb ik ooit nog leren zoenen!
En kijk, mijn trui bewijst dat ik nog steeds aan jullie denk.
 
Nou hébben we destijds voor Henk een Noorse trui gebrejen…
We keken nog eens goed en toen herkenden we de wol.
Dus inderdaad, we hebben met die griezel ooit gevrejen!
De prins van onze dromen bleek veranderd in een trol.
 
We zeiden goeienavond en we pakten onze jassen.
Maar Henk, helaas, die moest en zou met ons mee naar de trem.
En laat ie nou in ’t park tegen een conifeer gaan plassen!
We gingen ervandoor, we hadden schoon genoeg van hem.
 
Ze zwegen, want de dominee verscheen met rode rozen,
een knoert van een boeket, zojuist bezorgd door de bloemist.
Verbaasd las hij het kaartje voor (en moest wel even blozen):
Veel liefs van Henk. En sorry dat ik daarzo heb gepist.
 
Dat was dan de ruïne, zei het schaap Veronica.
Toen at ze alle rozen op, met chocoladevla. 

Koop koop koop