Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: geheugennood

geheugennood 3 maanden 1 dag geleden #1

Weer eens een vrolijk vers uit het noorden.

Geheugennood

Laatst kwam ik ernstig in geheugennood
en stuitte op mij onbekende lagen
toen er een oude kennis op kwam dagen
van wie ik zeker meende: hij is dood.

Gelukkig dat de taal een uitweg bood,
ik stelde hem wat algemene vragen
waarmee ik een gevoel van onbehagen
behoedzaam buiten de ontmoeting sloot.

Sindsdien vrees ik de schok van het moment
waarin er iemand plotseling verblekend
naar mij toe kijkt, hetzelfde ogenblik

waarin ik deelgenoot word van zijn schrik
omdat ik weet wat die voor hem betekent:
Hij zag opeens een dood gewaande vent.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.201 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren



Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)

Koop koop koop