Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Hetsonnet

Hetsonnet 13 juni 2019 11:24 #1

  • Wim Meyles
  • Wim Meyles's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • taalhumorist
  • Berichten: 1165
  • Ontvangen bedankjes 1405
Hetsonnet

De een is slim, de ander een genie:
men heeft het in de vingers, in de gaten,
men weet wanneer men het moet doen of laten.
Ik mis dat het, ik heb een hetfobie.

Dus word ik als een sukkel neergezet.
Mijn vrouw heeft het voortdurend in de smiezen,
maar ik krijg het alleen maar voor mijn kiezen:
waarom heb ik alleen het foute het?

Mijn het bezorgt mij bodemloze smart:
Waar heb ik het? Aan nieren en aan darmen!
maar dat soort het wens ik niet te omarmen.
Straks krijg ik het van het nog aan mijn hart.

De pijn van het voelt als een spijkermat,
dus heb ik het met het nu wel gehad.
www.wimmeyles.nl

Nieuwste boek: Ietsnut
Laatst bewerkt: 13 juni 2019 11:27 door Wim Meyles.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Hetsonnet 13 juni 2019 18:28 #2

Oh Wim, het is toch wat, zo'n hetfobie daar moet je niet in blijven
mijn advies: Laat het gaan en omarm de! in verse verzen schrijven B)

groet,
Hanny
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Wim Meyles
Tijd voor maken pagina: 0.243 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Een onbekende vertaling van The Raven 3

[youtube]rckTOjag83w[/youtube]

 

Maar nu die onbekende vertaling. Van wie is die en waarom is hij nu pas ontdekt ( herontdekt natuurlijk, want het was geen geheim in 1897 en ook niet clandestien uitgegeven)?  Wel, de reden dat deze versie ontsnapte aan de aandacht van latere bloemlezers ligt waarschijnlijk aan de titel van de bundel, waarin het gepubliceerd werd in oktober 1897: Een Reiziger in Vroolijkheid, Nieuwe Voordrachten van Willem van Zuijlen, uitgegeven bij Van Holkema & Warendorf, Amsterdam.  Een bundel met boert en luim voor bruiloften en partijen is niet bepaald de plaats waar je dit  gedicht verwacht en ik zou de gezichten van de olijke bruiloftsgasten wel eens willen zien als iemand ‘De Raaf’ bij die gelegenheid voluit en op gedragen toon declameerde.   Ik zou vooral benieuwd zijn hoever hij kwam, voor hem op waarschijnlijk boertige en luimige wijze de mond gesnoerd werd. 
Daar staat dus, te midden van olijke stukjes als ‘Een bespottelijk misverstand’, ‘De Sinter-klaas-Vrijer’, ‘Aannemen, meheer!’ en ‘De Gemarineerde Haring’, opeens op pagina 172:

Lees meer...