Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Liechtensteiner

Liechtensteiner 2 maanden 4 dagen geleden #1

Een Liechtensteiner sonnet. Met dank aan Frits, leuk om te maken.

Groei

Mijn beentjes waren veel te kort
Om met de groten mee te komen
Dus hoorde ik voortdurend: Slome
Hoog tijd dat je wat groter wordt

Ik hoopte dat met ieder bord
mijn lengte iets was toegenomen
En heb me tevens zonder schromen
Op toetje, taart en ijs gestort

Zo wist ik mij omhoog te eten
Maar na ’t bereiken van de top
Begon ik uit te dijen in de breedte

Weer loop ik achteraan te zweten
En hoor ik: Slome, schiet eens op
Een zin die ik al bijna was vergeten
Laatst bewerkt: 2 maanden 3 dagen geleden door Otto van Gelder. Reden: loopt beter
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Christiaan Abbing
Tijd voor maken pagina: 0.108 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Tellen



je bent weer kind en telt de golven in een mui
de vlokken sneeuw die vallen in je achtertuin
en vogels, opgejaagd door wind en regenbui
je telt de hele stenen in een stapel puin

en later tel je weer de klappen die je kreeg
zovele misverstanden door een woordje fout
en al die keren dat je onbeholpen zweeg
terwijl je zeker wist, juist nu is spreken goud

je telt de dreunen die je zelf hebt uitgedeeld
partijtjes ook die jij niet eerlijk hebt gespeeld
dan voel je spijt die is gemengd met vals plezier

maar liever niet vermorste uren in de kroeg
en wie je hebt vertrapt die enkel aandacht vroeg
je bent dan op jezelf opeens niet meer zo fier