Is niet de droom van elke fietsfanaat
Zijn naam te horen roepen langs de wegen
Al is hij nog zo dik - of juist te iel

Een sprintje naar het einde van de straat
Voelt als een prachtige etappezege
Het is of hij de massa juichen hoort

Hij voelt zich Merckx, Hinault of Anquetil
Wanneer hij zwoegend op de trappers staat
Museeuw, bij tegenwind en miezerregen

Daar fietst hij, met de tong al op zijn wiel
Heldhaftig lijdend naar een eenzaam oord
Nu voelt hij zich een Binda of een Oppy

En wee degene die zijn droom verstoort
Die krijgt meteen een Fausto op z'n Coppi

Mooi om weer eens een sonnet van je te lezen, Christiaan!
Wat mij betreft, mag dat weer vaker ...

Hartelijke groet,
Wim