Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam

Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam 8 jaren 3 maanden geleden #1

Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam:
gering geluk, een paar ontblote woorden,
een kist, wat lijken, reeds vergane oorden.
Ik schilder graag, ik weet het en ik schaam

mij diep, maar ja, ik wil een lege maag
en vleugels om in roze inkt te dopen,
mijn lippen vol van lief uit Hindeloopen,
op voet van oorlog met een sarcofaag.

Dus werp ik mij op tot een eendagsvlieg,
een kladderaar en ach: ‘Ich liebe mich’.
Vandaar ontspoor ik aan de luie aarde,

vergaar mijn wormen, grond en wat verjaarde.
Een glimlach die ik in een kwab bewaarde;
die van de doden niets dan goeds en wieg.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.099 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Berend Botje (een zeemansliedje)



Geertruida Botje was een pinnig vals secreet.
Van haar mocht Berend nimmer met zijn boot uit varen,
ondanks het feit dat hij verknocht was aan de baren,
wat hem uit weemoed overmatig drinken deed.

Een frisse zeebries speelde nooit eens door zijn haar,
noch zag hij springende dolfijnen voor de boeg.
Zo kwijnde Berend Botje weg van jaar tot jaar
al aan de bruine toog van een Zuidlaarder kroeg.

Zijn leven, slechts gedomineerd door kwel en leed,
zo bovenmatig dat het haast niet was te dragen,
viel hem het zwaarst op zonbeschenen zomerdagen
als oostenwind met vlagen over 't water gleed.

Een frisse zeebries speelde nooit eens door zijn haar,
noch zag hij springende dolfijnen voor de boeg.
Zo kwijnde Berend Botje weg van jaar tot jaar
al aan de bruine toog van een Zuidlaarder kroeg.

Doch op een dag heeft hij zijn laarzen aangetrokken,
zijn bootje met een mast en zeiltje opgetuigd.
Bij 't keren van het tij is hij alleen vertrokken;
zijn vrouw Geertruida heeft hem zelfs niet uitgewuifd.
Hij zeilde klaar en plat voor 't lapje ongereefd
naar Mokum waar hij nu als Shantyzanger leeft.

In rook en dranklucht, steeds een neutje voor de boeg,
zingt hij zijn liedjes over botters en galjoenen
van acht uur 's avonds tot de kleine uurtjes vroeg
al aan de bruine toog in een Zeedijker kroeg.

Koop koop koop