Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Herstelbaar misverstand

Herstelbaar misverstand 8 jaren 2 maanden geleden #1

Herstelbaar misverstand

Wat tijd met herinnering doet, moet je niet vergeten.

De jaren zijn aan mij voorbij gegaan;
als eerste zin klinkt dat behoorlijk sloom.
Ik zie dat anders, kijk naar mijn bestaan:
het lijkt wel op een vorm van idioom.

Nog lang hield ik me aan de schone schijn,
heb zelfs voor mijn nalatenschap gezorgd.
Een troost? Het werd steeds meer mijn grote pijn:
geleerd dat leugen niets dan waarheid borgt.

.....De eerste veertig jaren van mijn leven,
.....ze zijn om hun souplesse niet vermaard.
.....Terdege aangepast, en toegegeven:
.....was ik, gehuwd en wel, niet onbezwaard,
.....maar hield dit stil, werd zo de beste maatjes
.....met haar, mijn trouwe metgezel en lief.
.....Verdrietjes deed ik in een schoenendoos.

.....Want altijd was er wel een meisje loos;
.....zij drong mij vaker in het defensief.
.....Vooral de ongeremd moderne plaatjes
.....verbleven, zeer omstreden, in mijn geest.
.....Ik bleek uiteindelijk geen partij, gaf toe:
.....het was nu wel een keer genoeg geweest,
.....en zei gedag aan heel dit stom gedoe.

Ik sprak mij uit en schoonde mijn geweten;
zij schrok, natuurlijk, maar veel meer dan dat
zocht zij met mij hoe verder, ongespleten.

Hoewel... moest ik dan scheiden van mijn schat?
Welnee, slechts hooguit van een stukje vlees:
ik ben nu vrouw en heet nog immer Kees.





© mrt 2011
Vorm: Siamees sonnet. Het bovenaan geplaatst aforisme is afkomstig van dezelfde auteur.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.113 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Vertrouwen





Ze kwam al langer dan zes weken niet uit bed,
haar benen weigerden het schriele lijf te torsen
en ook het eten ging niet meer zonder te morsen,
Haar eens zo scherpe geest verkeerde in verlet.

Toch bleef ze opgeruimd, haar ogen blonken pret
om kleine dingen waar ze zo van kon genieten.
En ook haar Wim kwam regelmatig op visite,
ondanks het feit dat hij reeds lang was bijgezet.

Op oudjaarmiddag zei ze ~ik doe nu een tuk,
ga maar naar huis, een fijne avond en tot morgen.
Alleen de poes, met straks dat vuurwerk, baart me zorgen.
Veel heil en zegen en een heleboel geluk.~

Die avond is ze op de lange reis gegaan,
in blind vertrouwen ~ik kom straks bij Willem aan~

Koop koop koop