Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Jong

Jong 31 mei 2010 23:10 #1

  • Niels Blomberg
  • Niels Blomberg's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1458
  • Ontvangen bedankjes 708
Je bent zo jong, zo mooi, zo levensgroot
Ik ben wat ouder al en iets gekrompen
Je laat mijn trage hart weer sneller pompen
Mijn wangen en mijn kale kruin zijn rood

Jij bent Croissant Royal, ik roggebrood
Jij bent de Haute Couture en ik de lompen
Je bent zo jong, zo mooi, zo levensgroot
Ik ben wat ouder al en iets gekrompen

Ik wil niet dat je je voor mij ontbloot
Dan raak ik maar verdwaald in Eros’ zompen
Het zal de goede sfeer alleen bedompen
Ik wil je enkel als mijn disgenoot
Je bent zo jong, zo mooi, zo levensgroot
Laatst bewerkt: 01 juni 2010 22:54 door Niels Blomberg.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re:Jong 01 juni 2010 21:34 #2

  • Leonora Schreurs
  • Leonora Schreurs's Profielfoto
Dag Niels,

Eigenlijk is het de bedoeling van zo'n refreinregel in een rondeel dat hij telkens in een iets andere betekenis en/of in een andere context terugkeert. Dat mis ik in dit rondeel en eigenlijk ook in het andere.
In r.10 bedoel je waarschijnlijk 'maar' i.p.v. 'maak'.

Groetjes,
Leonora
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re:Jong 01 juni 2010 23:05 #3

  • Niels Blomberg
  • Niels Blomberg's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1458
  • Ontvangen bedankjes 708
Dag Leonora,

De typefout is verbeterd.

Je hebt natuurlijk gelijk dat een net iets andere betekenis een pluspunt is, maar is het echt een eis? Bij 's Neerlands bekendste rondelenschrijver, Jean Pierre Rawie, is mij eigenlijk niet zo opgevallen dat de betekenis steeds anders is. Het gaat vooral om de kracht van de herhaling.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.232 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Achter de wolken



Ik heb zo goed als niets meer te vertellen
de fles is leeg, wat rest is zielenpijn
de eens zo blijde geest is knap vereelt
slechts bitterheid komt er naar boven wellen
mijn rijmpjes zijn inmiddels als azijn

De harde bolster van de vrucht te pellen
vertoont geen blanke pit doch grauw venijn
de toverfluit wordt zelden meer bespeeld
wat slagen op versleten trommelvellen
mijn rijmpjes zijn inmiddels als azijn

Geen olijkheid van dartele gazellen
versiert in Balladines het refrein
’t is als een stier die zich kapot verveelt
of krappe schoenen die tot blaren knellen
mijn rijmpjes zijn inmiddels als azijn

Maar af en toe zweven er toch libellen
op gazen vleugels, licht en o zo fijn
en is het net of er een lijster kweelt
dan krijgt mijn versje weer een vleugje wijn