Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Stamppot stopvaarf, een zkv rimée

Stamppot stopvaarf, een zkv rimée 6 maanden 2 dagen geleden #1

  • Ben Hoogland
  • Ben Hoogland's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1704
  • Ontvangen bedankjes 759
  • Karma: 0
(Vooraf: dit gedicht is de volgende in de reeks Groningse Recepten, geïnspireerd op het werk van A.L. Snijders en het gedicht "Wellust" van Jaap van den Born)

Stamppot stopvaarf

Kort na de ontdekking van het vuur heeft een onzer oermoeders voor het eerst dit gerecht gekookt. Er werd mogelijk luidruchtig van gesmuld. Bet-achter-oudtantes hebben van de overblijfselen redelijk smakende kliekjes gebrouwen. Ook die gingen nog er best in. De naam van dat warme voedingsmiddel is nergens gedocumenteerd. Geruchten gaan dat ‘haardschillebonen’ er een deel van uitmaakten.

Generaties later staan er nog restanten, bij toeval in Oost-Groningen herontdekt, urenlang te pruttelen op walmende petroleumkachels. Rauwe arbeiderskelen werken deze smurrie rücksichtslos naar binnen onder het motto: lepel in de knuist en doorhaggelen.

Onze kinderen spreken twintig jaar later nog vol afgrijzen van die ene keer dat zij ongewild bij verre familie te eten werden genodigd (het was al laat en treinen naar het ontwikkelde westen reden niet in verband met plotselinge ijsval). Vette dampen uit de keuken deden het ergste vermoeden. Oom Ienko, na zijn derde borrel iets minder geestig, antwoordde desgevraagd: "Dikdakken! Praan wàt, brij zat!" Nóg zien zij de twee mollige armen van tante Tjaakje de grote emaillen pan midden op tafel zetten.

Dokters reden af en aan. Drie dagen later was de buikkramp draaglijk. Een week nadien werd de quarantaine opgeheven.

Een Groninger is sterk in overleven.
Verba volant, scripta manent.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.132 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De leden van de schaatsersclub Het Wak




De leden van de schaatsersclub Het Wak
Verkneukelden zich bij de weersverwachting

Ze gingen hoegenaamd zelfs uit hun dak
Met het vooruitzicht op hun sportbetrachting
Hoe lang hadden ze al geen schaats gereden ?

Maar ja. Al na een tweede overnachting
Te vroeg dus, hebben zij het meer betreden
Het nog fragiele ijs zei daarop krak
Geen pretje hoor, zo’n griep onder de leden

 

(Aquarel Br. Vincentius, de schaatser symboliseert Christus)


 

Koop koop koop