Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Praag in december {dubbelganger}

Praag in december {dubbelganger} 1 jaar 2 maanden geleden #1





De Karlsbrücke. Een decembermorgen.
’t Is koud, ik ril en maak mij zorgen
Een klok. Het is op slag van tienen.
Ik zie een schim en kan wel grienen
Ik voel zijn jas van gaberdine,
En weet – hij neemt weer mescaline –
Zijn dunne lijf daarin verborgen.
Hij lacht, maar ik kan hem wel worgen



Ik denk aan sinaasappelbomen.
En wilde braam, niet in te tomen
Zijn bed vannacht rook naar seringen.
Mijn lust was amper te bedwingen
Hij rilt. Hoort hij de krekels zingen?
Of hoort hij Praagse klokken klingen?
We zien de zwarte Moldau stromen.
Een witte zwaan wordt meegenomen.



Ik weet maar weinig van zijn dromen.
Van zijn geslotenheid en schromen
Zal straks zo tegen vieren, vijven,
Terwijl ik naarstig zit te schrijven
Een mantel op het water drijven?
Zal ik ter plekke dan verstijven?
Hij had hem pas nog laten stomen.
Kan ik dit ooit te boven komen?


Origineel gedicht: Praagse Mist van Gerrit Komrij. Zie voor eventuele uitleg: Frans Woortmeijers Versvormen.
Laatst bewerkt: 1 jaar 2 maanden geleden door Hanny van Alphen.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Frans Woortmeijer

Praag in december {dubbelganger} 1 jaar 2 maanden geleden #2

Knap, Hanny!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hanny van Alphen

Praag in december {dubbelganger} 1 jaar 2 maanden geleden #3

Laatste regel veranderd wegens rijk rijm (meegenomen ingenomen)

Regel was: De naaister had hem ingenomen.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.119 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Euthanasiesonnet



Men schrapt me, hoop ik, tijdig uit de boeken
alvorens ik van aardig welbespraakt
verander in een man die kreten slaakt
en in te lang gedragen onderbroeken

wanhopig naar de uitgang loopt te zoeken.
Zo iemand die door camera's bewaakt
de wereld in zijn hoofd steeds kleiner maakt
en ergens in een hoekje zit te vloeken.

Dus schrijf ik dit sonnet als testament
als wapen om die toekomst te bestrijden
tenminste als u mij ter wille bent;

beloof me lezer, als u van ons beiden
als enige de schrijver nog herkent
hem zachtjes van het leven te bevrijden.

Koop koop koop