Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Laatbloeier

Laatbloeier 6 maanden 3 weken geleden #1

  • Wim Meyles
  • Wim Meyles's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • taalhumorist
  • Berichten: 500
  • Ontvangen bedankjes 482
De dag dat Adelbertus zestig werd,
besloot hij wat gezonder te gaan eten:
in appels had hij toen nog nooit gebeten,
hij leefde op patat en vette snert.

Toen Adelbert de zeventig bereikte,
vond hij een vwo-niveau vereist.
Hij slaagde met een mooie cijferlijst
waarop vier achten en vier negens prijkten.

Tien jaar daarna werd hij natuurlijk tachtig,
de leeftijd dat het lijf wat minder wordt.
Hij stortte zich volledig op de sport:
het heffen van gewichten vond hij prachtig.

Toen Adelbert zijn negentigste vierde,
bedacht hij dat het tijd werd voor een vrouw.
Een groepsvakantiereis naar Curaçao
was hoe hij een verpleegstertje versierde.

Vervolgens haalde Adelbert de honderd.
Hij schafte zich die dag een iPhone aan,
waardoor hij nu met Facebook om kan gaan
en zich om Instagram niet meer verwondert.

Zijn honderdtiende viert hij straks gewoon
te midden van zijn talrijk nageslacht.
Ik denk dat ik daar ook wel word verwacht:
hij is per slot van rekening mijn zoon.

Na de zware discussies van de afgelopen dagen vond ik het wel tijd voor iets luchtigs. Met een knipoog naar 'De honderdjarige' van Godfried Bomans.
www.wimmeyles.nl

Nieuwste boek: Filosoviertjes
Laatst bewerkt: 6 maanden 3 weken geleden door Wim Meyles.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Laatbloeier 6 maanden 3 weken geleden #2

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 3837
  • Ontvangen bedankjes 920
goeie grap. Methusalem.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.167 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Opa

Opa stierf om negen uur vanavond in zijn flat
Die was gevestigd in de kruin van een bejaardentoren
Je kon zijn rochelende zuchten op de gangen horen
Een zuster had zich op een krukje naast zijn bed gezet

Ze zei geen woord, ze zat daar maar en toonde mededogen
En keek naar oude opa die om zijn geliefden riep
Hij bleef hun namen zeggen, totdat hij uiteind'lijk sliep
En na twee vingers aan de pols, sloot zuster opa's ogen

Toen keek ze naar de foto's die in opa's kamer stonden
Er waren ouders, broers en vrienden op geportretteerd
Die allemaal gestorven waren, of geëmigreerd
En nu alleen als foto's nog naar opa zwaaien konden

Onbekende zuster, laat u mij straks voelen dat,
Wanneer ik oud ben en alleen en alles ben vergeten
In u, die vreemde vrouw, in stilte aan mijn bed gezeten,
Elk mens zit dat ik in mijn leven ooit heb lief gehad

Koop koop koop