Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: coronadag

coronadag 25 mrt 2020 15:50 #1

De vorm werd vaak door Wilmink gebruikt.

Coronadag

Een spreeuwennest is in de maak
en mussen hebben als zo vaak
het hoogste woord
wat meeuwen in een krijsgevecht
en verder heeft een groene specht
een worm gescoord

Ontgoocheld achter dubbel glas
ziet volk dat zo belangrijk was
hoe wonderwel
de dingen domweg verder gaan
in deze wereld, ook al staan
zij buitenspel

Voor mij is het ook langzaam tijd
dat ik mijn overbodigheid
voorgoed erken
al vrees ik voor het ogenblik
wanneer ik vaag vermoed dat ik
er niet meer ben
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

coronadag 25 mrt 2020 17:57 #2

  • Bert van den Helder
  • Bert van den Helder's Profielfoto
  • aanwezig
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 317
  • Ontvangen bedankjes 243
Niet alleen de vorm, ook de stijl en de inhoud is sprekend Wilminks.
Bedankt hiervoor.
Mijn dichtbundel:
Een jaar is vier kwartaal in tweeënvijftig lichte gedichten
is nu weer volop verkrijgbaar.
www.lichteverzen.nl
Laatst bewerkt: 25 mrt 2020 17:57 door Bert van den Helder.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Otto van Gelder

coronadag 25 mrt 2020 18:22 #3

  • Jolien van Eke
  • Jolien van Eke's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 175
  • Ontvangen bedankjes 209
Een mooi gedicht vind ik dit, vooral omdat het zo lekker loopt. Alleen aan de laatste drie regels ben ik qua logica blijven haken en nog steeds eigenlijk: ten eerste is vaag vermoeden naar mijn idee een pleonasme en ten tweede ben je er wel of ben je er niet. Zoals Epicurus reeds zei: als wij er zijn, is de dood niet en als de dood er is zijn wij niet. Het is dus het een of het ander.
Of zie ik dit te zwart-wit?
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Otto van Gelder

coronadag 25 mrt 2020 20:35 #4

Jolien, je legt je vinger precies op de briljante afsluiting van het vers.

Ik herinner me uit mijn tienerjaren dat ik spontaan de slappe lach kreeg toen ik het raadseltje hoorde "Wat is het verschil tussen een dood vogeltje?" "Dat z'n ene pootje even lang is." Ook later nog, als ik aan het mopje dacht, schoot ik telkens in een onbedaarlijke lach. Dit is net zoiets. Het valt niet te beredeneren.

Over het vage (= donkerbruine?) vermoeden kan ik niks taalkundig zinnigs zeggen, sorry. Maar van mij mag het :-)
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Otto van Gelder

coronadag 25 mrt 2020 21:14 #5

  • Jaap Bakker
  • Jaap Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Nieuwste boek: Hersenbeletsel
  • Berichten: 323
  • Ontvangen bedankjes 326
Inderdaad een mooi vers.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Otto van Gelder

coronadag 25 mrt 2020 23:28 #6

  • Niek Kalberg
  • Niek Kalberg's Profielfoto
  • aanwezig
  • Forumgod
  • Berichten: 579
  • Ontvangen bedankjes 893
Pracht vers en in het Wilmink ritme van ’De Oude School’ als ik me niet vergis.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Otto van Gelder

coronadag 26 mrt 2020 07:57 #7

  • Jolien van Eke
  • Jolien van Eke's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 175
  • Ontvangen bedankjes 209
@Hendrikje: grappig dat je met dit voorbeeld komt. Ik heb die grap van dat dode vogeltje altijd flauw gevonden (net zoals de Blauwbilgorgel). Smaken verschillen!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hendrikje de Koning
Tijd voor maken pagina: 0.261 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dierenthuis

Ik woonde vroeger op de evenaar,
in huis en tuin omringd door vreemde dieren.
De houseboy bakte wel eens vleugelmieren,
die proefden we, ze smaakten zoet en raar.

De tuin die leek wel kilometers lang
en grensde aan mijn jungle met een sluippad.
Ik zag er slingeraapjes, een civetkat,
ook vond ik er een dode witte slang.

Rondom het huis was een enorm balkon
waar onze grijze roodstaartpapegaai
zijn naam Kasuku riep met veel lawaai.
De plantenbak met de kameleon.

En nu? Nu hebben we twee poezen thuis,
en soms hoor je het piepen van een muis.

 

Dit gedicht was bij de beste 8 van de autobiografische sonnettenwedstrijd.