Hij vluchtte voor de vloed aan beste wensen
Keek na het plassen naar zijn spiegelbeeld:
De kerst allang weer uit zijn kop gespoeld

Die rechteroksel had hij steeds gevoeld
De opgedroogde plens was al vergeeld,
Moest hij hiermee terug onder de mensen?

Een stijve arm kon wel zijn smet vermommen
Maar komend jaar zou hij zich niet bevlekken:
Meer muiswerk over links bracht vast respijt

En rust in die kantoortuinbrede tijd
Die grijnzend zich nog meer leek uit te strekken
In hongerige rijen en kolommen