Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: De Dapperstraat ( Bout rimé )

De Dapperstraat ( Bout rimé ) 21 sept 2009 18:29 #1

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
De Dapperstraat

Natuur is voor tevredenen of legen
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.

J.C. Bloem

De Dapperstraat ( Bout rimé )

Ik moest vandaag met spoed mijn darmen legen
Ik vond daartoe een stuk braakliggend land
Daar lag een stukje van een oude krant
Het schuurde wel, maar ach ik kan er tegen

Ik heb dat vaker hoor, langs ’s Heren wegen
Moet váák een plekje aan de waterkant
Of een stuk gras, met struikgewas omrand
(In doornenstruiken met beleid bewegen! )

’t Komt op als kakken ja, dus niet verwacht
Dus kak ik hier en daar en liefst verborgen
Ik houd het landschap graag in schone staat

Het is vervelend, heb ik overdacht,
Als het me overkomt, vandaag of morgen
Dat ik moet kakken in de Dapperstraat

Bas Boekelo
Inclusief het rijk rijm. Men keek in die tijd niet zo nauw.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.110 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Avondwind

avondwind
 
Schilderij © Jacob van Schaijk 
 
de avondwind, gesloten is zijn mond
wanneer hij spreekt of zingt in stille taal
met klanken uit een overoud verhaal
met angst of liefde voor een koude grond
 
de late nevel dooft zijn stem niet uit
versterkt de weemoed van zijn klinken eer
wie luistert, hoort zijn zingen keer op keer
dan kruipt hij langzaam onder ieders huid
 
die mensen raken aan zijn stem gewend
hij wordt een vriendje ook dat men goed kent
ja, langzaam raakt men zelfs aan hem gehecht
 
en als de tijd dan rijp is, klinkt het woord
het laatste, van een hemels slotakkoord
waarin gesproken wordt het hoogste recht