‘Natuur is voor tevredenen of legen’
Dat schreef de dichter Bloem in een gedicht

Hij looft de stad -zíjn stad- en heeft mijn zegen
Als nou de stad je eenmaal beter ligt…
Ikzelf ben niet zo’n stadsgericht figuur

Ik hou van ruimte, van een vergezicht
En van de kwikstaart en de tureluur
Beton en steen, daar kan ik niet goed tegen
Die zijn oprecht in strijd met mijn natuur

Beste Bas,
Fraai!
Ik zou alleen in regel 3 van "mijn" "de" maken.
"Mijn" is onnodig en effectueert een ongewenste heffing.

Inderdaad een fraaie retour, Bas.
Ik zou hier verder niets meer aan doen.
Het is toch “Ik geef je mijn zegen”, “Je krijgt mijn zegen”, Mijn zegen heb je etc. etc. Inge?!
(die ongewenste heffing zie ik niet zo).

Ha Remko,
Er staat lettterlijk: hij krijgt van mij mijn zegen.
Ik kan mijn haar kammen, ik kan jouw haar kammen maar "hij krijgt van mij jouw zegen" kan niet. "Mijn" is dubbelop en onnodig waardoor het woord bij mijn lectuur gezegend wordt met een (licht) accent.

OK ik ga een stuk met je mee.
Ik denk uiteindelijk dat “van mij” hier beter geschrapt kan worden (en de zin dus iets anders geformuleerd -lees: opgevuld- dient te worden).

Aan Bas

Terecht applaus, je weet ons te charmeren
Met weer een raak retour dat lekker leest

Ik stel dat menigeen van je kan leren
Het lezen van zo’n vers is vaak een feest
- Dat mag wel eens een keer hardop gezegd -

Nochtans een vraag; die boeit me nog het meest
Wie is ‘Bas Boekelo’ nu in het echt?
Want als ik jou al googlend wil traceren
Kom ìk steeds bij ‘Bad Boekelo’ terecht

Iets als: hij looft het stadsleven en krijgt van mij de zegen?

of:
Hij looft de stad; dat mag, hij heeft mijn zegen

(ik vind 'mij mijn' ook niet zo lekker klinken)

Voor wat het waard is, ik heb ooit een antwoord op de Dapperstraat geschreven:
(en zo zijn er nog tientallen...)

Bloem in de Dapperstraat

'Natuur is voor tevredenen of legen'
heeft Bloem zich ooit mistroostig overdacht
Hij zocht zijn heil langs voetpad en langs gracht
en kwam zijn naam als bloeiwijs zelden tegen.

Zelfs in de stad valt wel een buitje regen;
een podloodgrijze, grimme jammerklacht
doch als daarna de zon zich spiegelt, zacht,
glanst zelfs des dichters beeld in natte wegen.

Hij moet erkennen dat de huizenkant
haar mossen door het zonlicht laat verzorgen
alsook de bomen en het kiemend zaad,

dat ritmisch opschiet, voeg voor tegelrand.
Een wonder op een miezerige morgen,
groen en gelukkig, in de Dapperstraat.

Bloem inspireerde mij zojuist tot deze terzine :-

Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
En niet slapend denk ik aan de dood,
overdag loop ik dus steeds te gapen -

Dank voor commentaar en suggesties. Ik heb e.e.a. overwogen, en heb aanpassingen verricht.
Ik had commentaar verwacht op de regel;
'dat schreef de dichter Bloem in een gedicht'.
Pas vanmorgen bedacht ik dat ik 'gedicht' had kunnen vervangen door 'sonnet'. Ik weet nog niet of ik het herschrijf, dat is nl moeilijker dan opnieuw beginnen.

Alhoewel......
Natuur tweede versie.

‘Natuur is voor tevredenen of legen’
Dat schreef de dichter Bloem in een sonnet

Hij looft de stad- zijn stad- en heeft mijn zegen
( Hij heeft dat trouwens mooi op rijm gezet)
Maar ik ben niet zo’n stadsgericht figuur

'k Steek over bos en hei de loftrompet
En min de kwikstaart en de tureluur
Beton en steen, daar kan ik niet goed tegen
Die zijn oprecht in strijd met mijn natuur