Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Lot

Lot 6 jaren 4 maanden geleden #1

Gelijk nadat Johannes had vernomen
Dat hij een half miljoen gewonnen had

Waardoor zijn bloed versneld begon te stromen
Omdat hij altijd krap bij centen zat
Gaf hij van zijn vernieuwde welvaart blijk

Dus: naar het winkelcentrum, in de stad!
Verblind door hebzucht nam hij wild de wijk
Zo heeft hij nooit die vrachtwagen zien komen
En eindigde hij met de grond gelijk
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Lot 6 jaren 4 maanden geleden #2

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 3816
  • Ontvangen bedankjes 914
Frank Fabian, ik kan er geen 'dankje'aan kleven. In elk geval is de slotregel aan mijn twijfel onderhevig. Aangezien ook 'hij nam de wijk' het slachtoffer van rijmdwang lijkt te zijn, zou 'met de grond gelijk gemaakt' een alternatief kunnen zijn ten voordele van regel zeven.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Lot 6 jaren 4 maanden geleden #3

Misschien heb je wel een punt. Ik zal er nog eens een kritische blik op werpen. Het was mijn eerste retour. Ik wil weer eens wat anders proberen, en de onwennigheid met de vorm, is dan geen ideale basis voor een blinkende inhoud. Maar we geven niet op :)
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Lot 6 jaren 4 maanden geleden #4

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 3816
  • Ontvangen bedankjes 914
Frank Fabian, hoewel ik zelf enkele 'Retour's heb geschreven, herkende ik de vorm niet, maar dat ligt aan mij. Maar ik bergrijp nu wel de noodzaak van 'gelijk' als laatste woord. Hou vol, het is een leuke vorm die de aandacht ruim verdient.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.216 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Een onbekende vertaling van The Raven 7

[youtube]LlgQQgDhH7U[/youtube]

Iemand die het leuk vindt zo’n boek samen te stellen is een man naar mijn hart, al zal hij het meeste wel gejat hebben uit Engelse standaardwerken.
Die liefde voor de Engelse literatuur blijkt ook uit een ander boek dat aan de aandacht van de KB is ontsnapt en ons dichter bij zijn dichterschap brengt: ergens tussen 1920 en 1930 verschijnt in Haarlem Fantastische vertellingen van Edgar Allan Poe, vertaald door M.E. Barentz, met illustraties van Albert Hahn jr.
Dat is tientallen jaren na het verschijnen van ‘De Raaf’ in Een Reiziger in Vroolijkheid.
Maar uit het feit dat alleen die twee pennevruchten tot stand kwamen, buiten zijn meer leerzame werk, moge zijn adoratie voor Poe duidelijk zijn. Ja, goed, die novelle van die dominee vergeten we even, dat was voor het goede doel. Sterker; er is geen enkel ander gedicht van hem bewaard voor zover ik weet en de vraag is: mag je iemand met zo’n gering oeuvre dichter noemen? Is dit genoeg, een stuk of wat coupletten?
Ik zou zeggen van wel; het oeuvre van bijvoorbeeld Hugo Claus is dan wel uitgebreider, maar zal binnen een paar minuten toch wel totaal vergeten zijn, (kun jij ook maar iets van hem citeren?) terwijl dit werk, na de herontdekking en publicatie op Het vrije vers nog eeuwen stand zal houden.
Dus Michel - of Machiel- welkom op de Parnassus!
Nu nog een mooi portret van hem opduikelen.

Dat The Raven een ijzersterke structuur bezit, die in belangrijke mate bijdraagt aan het voortdurend succes van dit gedicht, is duidelijk.
In zijn Philosophy of Composition zegt Poe zelf: “Natuurlijk maak ik geen aanspraak, noch op originaliteit, noch op het metrum van’The Raven’, maar voegt daar wel aan toe dat  niets dat de merkwaardige combinaties van  deze strofen benadert, ooit geprobeerd is.
Dat hij geen aanspraak maakt op originaliteit is terecht: de eerste gedrukte versie van ‘The Raven’ verscheen in de Evening Mirror (New York) van 29 januari 1845 en in 1843 schreef Poe voor de New Mirror, een andere krant in New York, die op zaterdag 14 oktober 1843 een gedicht publiceerde van twaalf strofen, van de toen bekende Albert Pike; ‘Isadore’.
 Het belangrijkste vormaspect is de herhalende refreinregel, het haalt het niet bij ‘The Raven’, maar het idee is aanwezig en de dichter poogt duidelijk hetzelfde effect te bereiken als Poe in ‘The Raven’, maar met minder vakmanschap. Hier een paar strofen:

Lees meer...

Koop koop koop