Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: De oude school (2013)

De oude school (2013) 07 mrt 2013 00:36 #1

  • Remko Koplamp
  • Remko Koplamp's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1319
  • Ontvangen bedankjes 773
De oude school

Ach, zou die school er nog wel zijn,
kastanjebomen op het plein,
de zware deur,
platen van ridders met een kruis
en van Goejanverwellesluis
geheel in kleur.

Willem Wilmink



De oude school - 2013

Zeg, zou die school er nog wel zijn?
Van Wilmink en van meester Haan,
de directeur.

De plaat met ridders aan de wand,
kastanjebomen op het plein
van meet af aan.

De specifieke eigen geur
van krijt en pis. Die dorre plant.
Het speelterrein.

Ja, zou die school er nog wel staan?
Het fietsenhok, de zware deur
Ach.. afgebrand!
Laatst bewerkt: 07 mrt 2013 00:40 door Remko Koplamp.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: De oude school (2013) 07 mrt 2013 17:55 #2

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4024
  • Ontvangen bedankjes 1017
platen van ridders met een kruis Wilmink, bewierookt tekstdichter. Maar zo'n metrumfout hoor je niet in het gezing
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: De oude school (2013) 07 mrt 2013 19:22 #3

  • Remko Koplamp
  • Remko Koplamp's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1319
  • Ontvangen bedankjes 773
Je bedoelt ‘gezang’.
Weet je, ik wil het hier totaal niet propageren - (ik kijk wel uit ;-)) -,
maar een dergelijke “metrumfout” of zoals de dichter met een wat
vrijere opvatting zal zeggen “bewuste doorbreking binnen het gehanteerde
metrum” stoort me in geen enkel opzicht. Of het nu een liedje is of niet.
Pas wanneer een gedicht (of lied) gaat “hobbelen” zal ik pas echt gaan protesteren.
Laatst bewerkt: 07 mrt 2013 19:23 door Remko Koplamp.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.141 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ganzenbord

ganzenbord
Flickr
 
Als kind deed ik met moeder Ganzenbord
en meestal liet ze mij dan stiekem winnen.
Ik was verdacht gelukkig in het spel,
want steeds wist ze de regels te verdraaien.
 
Nu zit ze, omdat zij wat warrig wordt,
in een tehuis. Ik ga daar graag naar binnen.
Met mij een potje Ganzen wil ze wel,
al moet ze naar mijn voornaam meestal raaien.
 
De regels zijn niet uit haar hoofd verdwenen
elk vakje weet ze blindelings te staan.
Haar rekenkunst is wel voorgoed verloren.
 
Ze staat op vijfenvijftig, werpt de stenen.
Een vijf, een twee; ze kijkt me vragend aan.
“Kijk nou, je mag acht vakjes nu naar voren”