Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Met Oudjaar klink ik even

Met Oudjaar klink ik even 3 maanden 3 weken geleden #1

Wat een illusie, het meten van de tijd!
Al knallend peilt de mens slechts, opgetogen,
de omvang van zijn eigen onvermogen
om te ontsnappen aan vergankelijkheid.

In tijd of eeuwigheid, straks klink ik even
op alles wat dit jaar mij heeft gegeven.
Laatst bewerkt: 3 maanden 3 weken geleden door Hendrikje de Koning.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.118 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Zomergastgedicht 5: Ionica Smeets

Ondanks onbegrip



Ze was mij vreemd, maar welbeschouwd
Meteen al eigen en vertrouwd
Als Zomergast
Ze klonk niet droog of cerebraal
Haar leerstof vormde met haar taal
Een groot contrast

Wiskundig ben ik nooit geweest:
Te talig, teveel alfa-geest…
Het deerde niet
In mijn oog nergens wankelend
Besprak zij fris en sprankelend
Haar vakgebied

Aanstekelijk zoals zij sprak
Haar passie voel ik op dat vlak
Volkomen aan
Daar is geen woord Swahili bij
Al is de halve strekking mij
Zowat ontgaan



(Voor de vorige Zomergastgedichten moet je even de link van Ko aanklikken onder aan de pagina)

Koop koop koop