Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: verdwenen

verdwenen 1 jaar 2 weken geleden #1

Verdwenen

Zie ik een dierenfoto op een boom
Dan weet ik dat er weer een is verdwenen
Die tot voor kort trouwhartig was verschenen
En openbaart zich steeds dezelfde droom

Waar ik in plaats van een of ander dier
Verregend en vergeeld een stam ontsier.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Christiaan Abbing

verdwenen 1 jaar 2 weken geleden #2

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1103
  • Ontvangen bedankjes 499
Otto, ik vind het een mooi speedsonnet, wat de inhoud betreft. Over de vorm heb ik 2 vragen. Is het niet een soort van ongeschreven regel dat er tussen het kwatrijn en distichon geen enjambement hoort te komen? Hier vind ik het storend. Het betrekkelijk voornaamwoordelijk bijwoord na 'droom' moet volgens mij 'waarin' zijn als je het enjambement handhaaft.

Groetjes,
Frits
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.204 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De Snavelstaart

Lang had de Snavelstaart gewacht
en stil had hij gezwegen;
aan sproeten had hij nooit gedacht,
toch heeft hij ze gekregen.
 
Wat is de Zin? zo peinsde hij.
Waarom kreeg ik geen voeten
of vleugels, maar voorzag men mij
van honderddertien sproeten?

Hij pakte puur op zijn gevoel
zijn staartpunt in zijn snavel
en trok zijn hele buitenboel
naar binnen door zijn navel –
 
En floep! hij was een Suizebol,
vanbuiten vol, vanbinnen dol,
die door de ruimte tolde
 
tot hij in ’t sterrenstelsel Froen
getroffen door een zwerkbalschoen
een muizenhol in rolde.
 
Een eeuwigheid of tig miljard
gebeurde in dat zwarte gat
geen sikkepit, geen snars, geen spat.
 
Er moet Iets zijn dat mij dit flikt,
dacht hij. Het is Al voorbeschikt.
Er moet Iets... 
(enz.) – totdat:

 
Zwoesj! Froen vloog in een sterrenstorm
een bocht uit van de tijd;
prompt sprong hij in zijn oude vorm
van voor de sproetigheid.

(Een achterlijf van enkel staart,
als voorlijf slechts een snavel
en met daartussen uiteraard
die peilloos diepe navel.)

De Snavelstaart is terug bij af:
hij weet van niks en zwijgt.
Vandaag of morgen staat hij paf,
als hij weer sproeten krijgt.
 

Bundels