Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Den Horn

Den Horn 23 aug 2019 09:39 #1

Natuurdagboek
Den Horn, 22 augustus

Een berm vol ritselende kaardebollen
Een ooievaar beheert de muizenstand
En wind zoekt in het pas gemaaide land
Vergeefs naar gras om in te kunnen rollen

Hij houdt het bij een moedeloze zucht
Er zijn ook al geen wolken in de lucht
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Den Horn 23 aug 2019 13:40 #2

  • Wim Meyles
  • Wim Meyles's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • taalhumorist
  • Berichten: 1165
  • Ontvangen bedankjes 1405
Mooie sfeertekening, Otto.
Ik vind alleen de slotregel nogal zwak en daardoor uit de toon vallen bij de rest. Daar moet nog iets fraaiers van te maken zijn ...

Hartelijke groet,
Wim
www.wimmeyles.nl

Nieuwste boek: Ietsnut
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Den Horn 23 aug 2019 21:01 #3

  • Jaap Bakker
  • Jaap Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Nieuwste boek: Hersenbeletsel
  • Berichten: 340
  • Ontvangen bedankjes 342
Grappig, ik vind de laatste zin juist mooi: de wind die zelfs geen wolk heeft om tegen aan te blazen of mee te dollen: leeg en vervelend.
Groet,

Jaap
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Den Horn 23 aug 2019 22:27 #4

  • Wim Meyles
  • Wim Meyles's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • taalhumorist
  • Berichten: 1165
  • Ontvangen bedankjes 1405
Ha Jaap,

Qua inhoud is er niets mis mee, maar ik vind de eerste vijf regels veel mooier verwoord dan het vlakke ‘er zijn ook al geen wolken’.

Hartelijke groet,
Wim
www.wimmeyles.nl

Nieuwste boek: Ietsnut
Laatst bewerkt: 23 aug 2019 22:27 door Wim Meyles.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Den Horn 24 aug 2019 16:49 #5

Mooi beeld Otto, maar die ooievaars die de muizenstand bijhouden, daar geloof ik niet zo in.
Ooievaars vangen wel eens een muisje dat ze voor de voeten loopt maar ze zijn te traag om veel muizen te verorberen.
Daar zijn rappere rovers voor nodig.

groet,
Hanny
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.200 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Verbeten

De zoete minnetaal, die haar met hem verbond,
herhaalt hij nimmer meer, ze is verleden tijd.
Gegomd uit 't manuscript, alsof ze nooit bestond,
verankerd in 't geheugen, maar ook dat verslijt.

Vervloekt de ganzenpen, die hij plots niet meer vond,
of was zijn nieuwe bode soms de weg weer kwijt?
“Hebt gij dan niéts gehoord, uit deez' of gene mond?”
vraagt zij met zwakke stem aan Pluis, haar kamermeid.

Die legt vol medelij, het kopje in haar schoot
en baasje gooit 't mobieltje ergens in een hoek.
Ze werpt zich op het bed en schreit daar zilte tranen, 

verbeten wil zij zich een personage wanen
dat treurend overlijdt in een historisch boek.
Of kreeg ze zelf de keus: ze sabelde hem dood!