Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: schuld en boete

schuld en boete 04 dec 2019 17:34 #1

Schuld en boete

Mij pa voorzag het einde van de tijden
Wanneer de mensheid het geloof verlaat
Mijn zoon denkt dat veranderend klimaat
Ons allen naar de ondergang zal leiden

En ik, gesandwicht tussen straks en toen
Ben bijna een expert in boete doen
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 04 dec 2019 21:07 #2

Moet niet hele gedicht in dezelfde tijd?
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 04 dec 2019 21:36 #3

  • JudyElf
  • JudyElf's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 429
  • Ontvangen bedankjes 105
Waarom?
judyelf.edublogs.org
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 04 dec 2019 22:38 #4

Ja, waarom ..

Het tijdsverschil tussen de eerste twee regels stoort mij vooral. Denk maar: mijn vader voorzag het einde van de tijden / wanneer de mensheid het geloof verliet (m.a.w. "zou verlaten"). Klinkt dat niet veel logischer?

Maar meer dan dat heb ik niet.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 05 dec 2019 17:50 #5

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4016
  • Ontvangen bedankjes 1013
Mij pa voorzag het einde van de tijden
Wanneer de mensheid het geloof verlaat

Mij pa voorzag het einde van de tijden
ALS de mensheid het geloof verlaat

Mij pa voorzag het einde van de tijden
Wanneer de mensheid het geloof ZAL verlaten

Ik geloof ( geloof!) nooit dat de mens het geloof zal laten voor wat het is. Zolang men moord , verkracht, martelt in Gods naam , iets wat in alle tijden voorkwam, blijft zij haar geloof verdedigen.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.316 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Pinksteren



Haast dertig graden! Zon zuigt mij naar buiten
Vurrukkulluk dit zomerwarme weer
Natuur is in majeur aan ’t flierefluiten
En brengt me in een jubelende sfeer!

Mijn mond krult automatisch tot een lach
De rozen, sprongen die nu eensklaps open?
Ik neurie Op een mooie pinksterdag 
Op weg naar ’t park; ik ga een flink eind lopen

De jeugd joelt rond, ik mag er graag naar kijken
Zo mooi, zo glad en rimpelloos hun huid
Al weet ik dat je niet moet vergelijken:
De mijne ziet er wel héél anders uit

Een jonge blom in shorts geeft mij het spleen
Ik zucht: ach, had ik nog maar één zo’n been! 

Roemrucht in de televisiegeschiedenis is een live commentaar van Godfried Bomans. Hij werd in oktober 1963 benaderd voor de Edison-uitreiking van het Grand Gala du Disque. Een van de optredende artiesten was Marlene Dietrich. Bomans vertelde een anekdote die eindigde met het beroemd geworden citaat (van 'een heel oud mannetje' dat naast hem in de bioscoop zat): "Had mijn vrouw maar één zo’n been".