Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Avontuur

Avontuur 11 sept 2022 11:59 #1

  • Bart Adjudant
  • Bart Adjudant 's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1439
  • Ontvangen bedankjes 2346

(Wikimedia Commons)


AVONTUUR

Ik kwam laatst in een bar een dame tegen
Het klikte en we raakten aan de praat
We eindigden in bed, zoals dat gaat
(Ik had over mijn handicap gezwegen)

Die ochtend, bij espresso en beschuit,
Sprak zij van de meest vreselijke nacht
Die zij haar leven lang had doorgebracht:
Ik maakte als ik sliep te veel geluid

Ik snurk en maak soms slapend meer misbaar
Dan Zangvereniging ‘Mastreechter Staar’

geïnspireerd op Driek van Wissens sonnet ‘Bekentenis’ uit Een loopje met de tijd, Bert Bakker 1993
Volg Bart Adjudant ook op YouTube
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Avontuur 11 sept 2022 13:29 #2

Héél herkenbaar, Bart. Het is alweer een tijdje geleden dat ik onderstaande gedichtje maakte toen mijn man zo lag te ronken. En dan te bedenken dat hijzelf totaal geen geluidsoverlast kan verdragen.

Geluidshinder (naar: Jonge sla van Rutger Kopland)

Alles kan ik verdragen,
brommende grasmaaiers,
het razende geluid van de snelweg,
luidruchtige jongeren met harde muziek
tot diep in de nacht,
daar ben ik werkelijk héél makkelijk in.

Maar een snurkende man,
’s nachts naast mij,
in een tweepersoonsbed, nee.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Avontuur 11 sept 2022 16:14 #3

en deze (van alweer een paar jaar geleden, maar het geldt nog steeds):


Mijn man snurkt

Als ’s nachts de wereld stil gevallen is
en mij niet langer lokt met haar verhalen
dan sluit ik stil de ogen om te dwalen
in dromenland waar ‘t zalig toeven is.

Naast mij, op mijn privé-rangeerterrein,
ronkt rauw een haperende dieseltrein.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Avontuur 12 sept 2022 19:27 #4

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 2495
  • Ontvangen bedankjes 2080
Dag Bart,

Ik vraag me af of je kunt zeggen: Dit is de meest vreselijke nacht die ik mijn leven lang heb doorgebracht.

c.a.
Frits
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Avontuur 12 sept 2022 19:55 #5

  • Bart Adjudant
  • Bart Adjudant 's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1439
  • Ontvangen bedankjes 2346
Het is inderdaad misschien niet het mooiste Nederlands, Frits. Ik ga er nog eens over denken.
Veel groeten,
Bart
Volg Bart Adjudant ook op YouTube
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.134 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

POE, riep het schaap Veronica



POE, riep het schaap Veronica, wat kan dit paard hard draven!
Ik dacht: zo’n huifkar die gaat vast van sjokke-sjokke-sjok…
Maar kijk, dit is al Zwammerdam en daar ligt Bodegraven.
Kom dominee, geef mij de zweep! Nu mag ik op de bok.

Kijk uit, riepen de dames Groen, daar komen scherpe bochten!
O jee o jee o jee o jee, wij zijn een beetje ziek…
Wij dames zijn te fijn gebouwd voor zulke woeste tochten.
De dominee zei stoer: Maak u geen zorgen, geen paniek!

Ík ben toch zeker in de buurt, om over u te waken.
Bescherm ik u niet immer tegen onraad en gevaar?
Toen schrok het paard van eenden die de rijbaan overstaken,
een KNERP! een KRAK! een BONK! en alles schudde door elkaar.

Ze vlogen uit de huifkar en ze landden in de struiken.
Opeens hoorden ze achter zich gejammer en gezucht.
Kijk nou! riep ’t schaap Veronica. Het is mijn tante Truike,
ze ligt ondersteboven, met haar voeten in de lucht!

Komaan, zo sprak de dominee, de handen uit de mouwen!
Mijn lieve dames Groen, geeft u me eens uw lange sjaal…
Die sla ik om haar heen. Als we nu even heel hard douwen
en dan in één keer kei- en keihard trekken allemaal –

Het werkte. Tante Truike zei: Wat fijn u te ontmoeten!
Want als ik omval, kom ik uit mezelf niet overend…
Ik zie nog alles draaien, maar ik sta weer op mijn voeten.
Bedankt voor ’t redden, dominee, u bent een echte vent!

Dag tante, zei Veronica, nu gaan we weer naar huis.
Of… wentelteefjes eten bij hotel De Oude Sluis?

(Eerder verschenen in Vijf draken verslagen, Querido’s Poëziespektakel 4.)