Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Alzheimer

Alzheimer 12 nov 2021 20:26 #1

Al kunnen dokters onwaarschijnlijk veel,
toch is tot mijn ontsteltenis te vrezen
dat Alzheimer niet snel valt te genezen
en dat lijkt vaak een schrijnend tafereel.

Met dank aan het verzorgend personeel
is meer dan via losse hypothesen
intussen overduidelijk bewezen
dat liefde nooit verdwijnt, integendeel.

Al doet de ziekte vele mensen pijn
en worden wonden vaak opengereten,
niet alles is in ’t leven afgemeten
en altijd rozengeur en maneschijn.

De keerzijde lijkt mij behoorlijk fijn,
want als je niet meer alles blijkt te weten,
dan schijn je ook je zorgen te vergeten
en dat zou toch een voordeel moeten zijn.

(Oorspronkelijk klonk het:

Al kunnen dokters al ontzettend veel,
toch is tot mijn ontsteltenis te vrezen
dat Alzheimer niet snel valt te genezen
en dat lijkt vaak een schrijnend tafereel.

Met dank aan het verzorgend personeel
is meer dan via boude hypothesen
intussen meer dan duidelijk bewezen
dat liefde nooit verdwijnt, integendeel.

Al doet de ziekte mensen moreel pijn
en worden wonden vaak opengereten…
Niet alles is in ’t leven afgemeten
en altijd rozengeur en maneschijn.

De keerzijde lijkt mij behoorlijk fijn,
want als je niet meer alles blijkt te weten,
dan schijn je ook je zorgen te vergeten
en dat zou toch een voordeel moeten zijn.)
Laatst bewerkt: 15 nov 2021 10:09 door Dimitri Carpentier.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Alzheimer 12 nov 2021 23:03 #2

  • Niels Blomberg
  • Niels Blomberg's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Schoonschrijver
  • Berichten: 1911
  • Ontvangen bedankjes 1167
Dag Dimitri,
Goed om je weer eens te lezen. Ik vind het een aardig gedicht, maar ik heb een paar puntjes.
- 2 keer "al" in regel 1 stoort mij.
- Hetzelfde geldt voor 2 keer "meer" in de regels 6 en 7.
- In regel 9 ligt de klemtoon op "moreel" verkeerd.
- Strofe 3 is (als enige strofe) niet 1 zin. Waarom niet? Voor mij leest het prima, als je de 2e regel eindigt met een komma en de hoofdletter in regel 3 te vervangen door een kleine letter.
Groeten
Niels
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Dimitri Carpentier

Alzheimer 13 nov 2021 10:10 #3

  • monnhauser
  • monnhauser's Profielfoto
  • Offline
  • Gedreven forumlid
  • Berichten: 154
  • Ontvangen bedankjes 306
Dimitri, ik ken je niet, maar als je kritiek apprecieert, wil ik je graag wijzen op het volgende.

De zin "en dat lijkt vaak een schrijnend tafereel" vind ik taalkundig en inhoudelijk wonderlijk. Volgens mij zou 'dat' moeten verwijzen naar het feit dat Alzheimer niet snel valt te genezen. Maar dat is geen 'tafereel'. (En hoezo 'lijkt"? En hoezo "vaak"?)

Vergelijkbare onduidelijkheid geldt de zin "is meer dan via losse hypothesen". Wat is daar de meerwaarde van?

De strekking van de tweede strofe interpreteer ik aldus: aan de toewijding van het verplegend personeel zie je dat liefde nooit verdwijnt. Dat vind ik een merkwaardige conclusie.

In regel 9 is het gebruik van woord 'moreel' twijfelachtig (wat is morele pijn?) en in regel 10 past het klemtoonpatroon van Opengereten niet in het metrum ("opengereten").

Met wat snoeiwerk zou het een stuk kernachtiger zijn. Ik denk dat de strekking van het vers ook in 6 regels verpakt had kunnen worden.
Mijn gedichten worden vervaardigd zonder antimetrie, enjambementen en metri causa
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Dimitri Carpentier

Alzheimer 15 nov 2021 10:06 #4

Bedankt voor de nuttige feedback, Niels.
Ik voerde een aantal wijzigingen door.
Laatst bewerkt: 15 nov 2021 10:28 door Dimitri Carpentier.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Alzheimer 15 nov 2021 10:12 #5

Beste monnhauser, ik begrijp je opmerkingen en als ik het nog eens nalees, kan ik je overwegend gelijk geven. Het gedicht werd geschreven in opdracht van een woonzorgcentrum en is daardoor misschien wat 'gekleurd'.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.144 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Werkzoekende

m’n vrouw vertrok en een illusie lichter
moest ik dan toch geloven aan een baan
een dame keek mij wenkbrauwfronsend aan
en sprak met droeve klank: u bent dus dichter

vervolgens vroeg zij streng en veel gerichter
of ik wellicht ooit écht werk had gedaan
met onverbloemde trots zei ik spontaan:
ik was ook filosoof en vredestichter

ze zuchtte en ze zweeg een hele poos
maar pakte toen wat voorbedrukte bladen
gegaap liet mijn gedachten simpel raden:
het is al laat, straks wordt de barman boos

ze stopte de papieren in een lade
waarop in klare taal stond: HOPELOOS