Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Beeldenstorm

Beeldenstorm 13 juni 2020 16:59 #1

Het volk op het plein molt het beeld
Dat ooit ieders trots wist te wekken
Die rol is voorgoed uitgespeeld
De held zal het vrees ik niet trekken

Het beeld van veel volk op een plein
In London en andere plekken
Beweegt mij profetisch te zijn
Door deze conclusie te trekken:

Een plein zonder beeld toont een volk
Dat door zijn kroniek te ontvlekken
Belandt op een wazige wolk
De leegte komt zo aan zijn trekken
Laatst bewerkt: 13 juni 2020 17:01 door Hendrikje de Koning.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Beeldenstorm 13 juni 2020 21:05 #2

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1682
  • Ontvangen bedankjes 1004
Mooi Hendrikje. De vorm heeft meer potentie dan ik hem had toegedicht. Ook Jaap Bakker bewijst dat in zijn recente bundel.

c.a.
Frits
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hendrikje de Koning

Beeldenstorm 14 juni 2020 09:15 #3

  • Jaap Bakker
  • Jaap Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 479
  • Ontvangen bedankjes 414
Ik vind het inderdaad een vorm met potentie. Dit vers van Hendrikje is een heel geslaagd exemplaar, want het is een mooie dans voor drie, waarin de onderlinge relatie van de drie actoren scherp wordt neergezet. Dus niet alleen een bedankje, maar ook nog mijn complimenten in woord.
Groet,
Jaap
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hendrikje de Koning

Beeldenstorm 15 juni 2020 13:47 #4

Knap werk Hendrikje!

groet,
Hanny
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hendrikje de Koning
Tijd voor maken pagina: 0.133 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren



Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)