Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: HELP!

HELP! 27 dec 2014 18:20 #1

  • Inge Boulonois
  • Inge Boulonois's Profielfoto
  • Offline
  • Admin
  • dichter
  • Berichten: 3703
  • Ontvangen bedankjes 1681
Diep, die preek van Koelewijn:
ik verdrink in dat kwatrijn!

IB
www.ingeboulonois.nl
dichter & schilder
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

HELP! 27 dec 2014 22:26 #2

Een rimpeling – het water trekt weer glad
Een ademtocht deed het kortstondig beven
(De metafoor is hier een mensenleven:
Er woedt geen stormweer in een pierenbad)

Hoi Inge en anderen,
Ik zou het graag begrijpen. Welke kerstboodschap zit erin?
'ademtocht' staat wsl symbool voor mensenleven (volgens het scheppingsverhaal blies God de adem in de eerste mens; en 'tocht' staat dan symbool voor levensreis).
Maar wat houdt 'rimpeling' in? Opschudding, invloed misschien. En 'water'/'pierenbad'?
En als 'pierenbad' een metafoor voor een mensenleven is, dan..., ja wat dan? Of misschien moet het helemaal niet ontleed worden. Wie zal het zeggen?
Groetjes,
Hendrikje
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

HELP! 27 dec 2014 22:56 #3

  • Inge Boulonois
  • Inge Boulonois's Profielfoto
  • Offline
  • Admin
  • dichter
  • Berichten: 3703
  • Ontvangen bedankjes 1681
Gelukkig had iemand in de buurt het diploma reddend zwemmend.
Ha Hendrikje, de blijde kerstboodschap van onze aalmoezenier vormt een parodie :-)
www.ingeboulonois.nl
dichter & schilder
Laatst bewerkt: 27 dec 2014 22:58 door Inge Boulonois.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.131 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Moira



Clotho heeft haar draad gesponnen van je moeder's navelstreng
In de grote boze wereld, ook al ben je klaar, best eng
Jij doet dan je ogen open, ziet het eerste levenslicht
Achter je nog vaag de haven, die verdwijnt uit het gezicht

Lachésis  had reeds gemeten, wist hoe lang jouw draad zou zijn
Welke bochten, welke kronkels, welke blijdschap welke pijn
Langs het pad gelegen waren, door het lot voor jou bereid
Nu eens blijdschap, dan verdriet, geloof, hoop, liefde op zijn tijd

Atropos was het tenslotte, die jouw draad dan heel kordaat
En voor altijd door zou knippen, waarna jij niet meer bestaat

Wie door nagelaten oeuvre, als hij zelf is heengegaan
Anderen nog blijft beroeren, heeft het beregoed geDaan