Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: krentjebrij (Groningse gerechten 13)

krentjebrij (Groningse gerechten 13) 15 sept 2017 13:09 #1

Krentjebrij
1.
Doorgaans stel ik
Niet veel eisen
Aan de woorden
En de taal

De clichés en
Barbarismen
Sind mir völlig
Scheissegal

2.
Het jargon van
Licht verzuurde
Spellingzwakke
Twitteraars

Met een drang tot
Zelfvergroting
Lap ik vrolijk
Aan mijn laars

3.
Toch moet ik U
Hier bekennen
Is er één woord
Dat niet deugt

Want het monster
Watergruwel
Was de kwelgeest
Van mijn jeugd

4.
In het zwembad
Bij het douchen
Vanuit sloten
Dreigde hij

Maar de taal bleek
Leugenachtig
want het ging om
krentjebrij
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

krentjebrij (Groningse gerechten 13) 15 sept 2017 13:45 #2

  • Rudy Menthère
  • Rudy Menthère's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 269
  • Ontvangen bedankjes 208
Leest heel lekker! Leuk vers!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

krentjebrij (Groningse gerechten 13) 15 sept 2017 16:23 #3

Prachtig. Spicht is naar mijn idee een ondergewaardeerde en in ieder geval te weinig toegepaste versvorm!
Laatst bewerkt: 15 sept 2017 16:23 door Frans Woortmeijer.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.126 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Lente



Ze zitten weer bij drommen op terrassen
vaak weggedoken in hun winterjassen.
Maar ook zie ik ze zelfs in T-shirt zitten,
zo van: kijk mij eens stikken van de hitte!
De buurvrouw kom je nu weer telkens tegen
met de geijkte prietpraat over regen,
de kou en winter die nu fijn voorbij is
en dat nu iedereen een beetje blij is.

Na sms’en, chatten, gamen, mailen
gaan kuddes kleine kids weer buiten spelen;
ze schoppen ballen in je tuin en gillen
en roepen neiging op tot krachtig killen.
Je moet weer naar zo’n maffe bloemenmarkt,
je schoffelt scheldend, spit en snoeit en harkt
en graait bij plantjes zetten in de grond
voortdurend in de gore kattenstront.

Diezelfde katten zitten elke nacht
onder het raam om daar met volle kracht
bloedgeil en oorverdovend krols te mauwen
om mij dan uren uit de slaap te hou’en.
Het is bepaald te gek om los te lopen:
die jongens met de autoramen open
hun houseterreur vernielt mijn trommelvliezen,
de vullingen die trillen uit mijn kiezen.

En hierna volgen nog een maand of zes
vol barbecueën en vakantiestress.
Maar dan, dan zal goddank míjn tijd beginnen
en mag ik weer een hele tijd naar binnen.