Vandaag heb ik mijn koude man ontdooid.
De kille grijns op zijn verstarde tronie
-zo grimmig en zo peinzend als altijd-
drijft nu gerimpeld in een waterplas


Maar morgen kneed ik mij een nieuwe man
uit vette klei, boetseer een brede borst
en van die strak gemodelleerde billen,
geef hem een vuren hart en latex armen.


Een gladgeschuurde kop, gewelfde mond
die me niet tart en ogen half geloken.
Complexloos staat hij hier de man te wezen.
Hoe luchtig is zijn lichaamstaal, een weelde!


Mijn lijf verlangt naar hem, maar wat een shock,
opeens, is mijn gedroomde man verdwenen.

Een mooi verhaal, maar in een blank vers maak je het jezelf niet moeilijk.

Ik ben het niet met je eens Bas. Een blank vers kost net zoveel inspanning als een berijmd vers.
Door eindrijm te gebruiken lijkt het verhaal makkelijker te lopen. Het is dus best moeilijk om het verhaal goed te laten lopen zonder eindrijm.

Ik hoop dat ik daarin dan geslaagd ben.

"Ik wil van bil met hem" vind ik een stijlbreuk. Dat kan subtieler

Was ik te grof? Ik ga meteen even broeden op een stijlvollere zin.

Ik wil van bil met hem, vervangen door: mijn lijf verlangt naar hem.

Dat vind ik inderdaad een verbetering, het past goed in het taalgebruik van de rest van het gedicht